امام صادق(ع) در توصيف ياران حضرت مى‏فرمايد: «آنان مردانى شب‏زنده‏دار هستند كه شب را در حال قيام - به پرستش مى‏پردازند - و به هنگام نماز، زمزمه‏اى مانند زنبور عسل دارند و صبح هنگام در حالى كه بر اسب‏هاى خود سوارند، براى انجام مأموريت مى‏روند. آنان پارسايان شب و شيران روزند و از ترس خدا، حالت خاصى پيدا كرده‏اند. خداوند به وسيله آنان، به امام حق يارى مى‏رساند».[1]



و نيز آن حضرت مى‏فرمايد: «گويا قائم آل محمد(عج) و يارانش را در پشت شهر كوفه مى‏بينم. گويى پرندگان بر بالاى سر آنان بال گسترده‏اند. زاد و توشه‏شان پايان يافته و لباس‏هاى‏شان مندرس و ژنده است و سجده بر پيشانى آنان اثر گذارده است. آرى، آنان شيران روز و نيايشگران شبند. دل‏هاى‏شان مانند پاره‏هاى آهن، محكم و استوار است. هركدام از آنان نيروى چهل مرد را داراست. كسى جز كافر و منافق آنان را نمى‏كشد. خداوند در قرآن از آنان اين‏گونه ياد كرده است:«(إنَّ ذلكَ لآياتٍ لِلْمُتّوسِّمينَ؛[2]


در اين مطلب، هوشمندان را آيت و عبرت بسيار است)». [3]