به جهت تغيير در ماهيت و اهداف فتوحات، جنگ هاي مسلمانان به جاي آنکه مايه رهايي مردم تحت ستم شود، خود عاملي براي ستم بر آنان شد. سپاهيان خلفاي عباسي با انگيزه هاي غير اسلامي، مي جنگيدند، مردم را به اسارت مي گرفتند، بر خلاف مقررات اسلامي با آنان برخورد مي کردند، حقوق مسلم شرعي و انساني آنان را رعايت نمي کردند. اين امر موجب شد تا بسياري از ارزشهاي اسلامي در جامعه آن زمان به فراموشي سپرده شود. به نوشته «دکتر حسن ابراهيم حسن»، در اين عصر اختلاف طبقاتي حاکم بود. از جمله آنها، طبقه بندگان و غلامان و کنيزان بود. «مصر»، «شمال آفريقا» و «شمال جزيرة العرب» بازار غلامان سياه، و آشوب «زنگيان» بازتاب اين جو نامساعد اجتماعي بود که مصيبت هاي بسياري را بر جامعه آن زمان تحميل نمود. به جهت مسخ ارزشها کنيزکان نغمه گر، بازار خوبي داشتند، و آنان را با قيمت هاي گزاف مي خريدند. «ابن راثق» در سال (325 ه -) کنيز گندم گوني را که خوش نغمه بود، به ارزش 4000 دينار خريد. [1] .

در ادامه مناسب است به برخي موارد و نمونه هايي از اين اختلافات و تفاوت و تبعيض هاي طبقاتي، اشاره اي داشته باشيم.