خداوند به وسيله غيبت امام دوازدهم (عجل الله تعالي فرجه الشريف) جانش را از شر دشمنان حفظ نموده است. اگر مساءله غيبت امام مهدي (عجل الله تعالي فرجه الشريف) مطرح نبود، «معتمد» عباسي که به خون ان حضرت تشنه بود، مانند پدران بزرگوار آن حضرت، امام مهدي (عجل الله تعالي فرجه الشريف) را نيز شهيد مي کرد و زمين از حجت خداوند خالي مي شد.

در اين باره روايات فراواني از امامان اهل بيت عليهم السلام به ما رسيده است.

امام پنجم عليه السلام فرمود:

ان للقائم غيبة قبل ان يقوم، قال: قلت: ولم، قال: يخاف.

براي قائم ما (امام مهدي «عج») قبل از آن که به پا خيزد غيبتي است. راوي پرسيد: براي چه؟ حضرت فرمود: چون ترس از کشته شدن او وجود دارد.

«شيخ طوسي» بعد از بيان رواياتي چند درباره «فلسفه غيبت» مي نويسد:

«آن چه از اخبار درباره حکمت و فلسفه غيبت آمده است؛ مانند امتحان شيعه، صعوبة الامر عليهم و «اختيارهم للصبر عليه»، اينها به عنوان حکمت و فلسفه غيبت نيست، بلکه به عنوان اثر و نتيجه غيبت براي شيعيان است. سبب و فلسفه غيبت همان ترس از کشته شدن امام مهدي (عجل الله تعالي فرجه الشريف) به وسيله دشمنان است.» [1] .