«سازمان وکالت» و به ويژه شخص سفير، به جهت وجود جو خفقان در آغاز براي مردم شيعه شناخته شده نبود. بنابراين، در آغاز سفارت به ويژه در زمان سفارت «عثمان بن سعيد عمري»، نيابت او براي مردم روشن نبود و طبيعي است که شيعيان ارتباط چنداني با او در رابطه با مسؤ وليت وي نداشته باشند. تنها عده معدودي از خواص و وکلا، او را به عنوان نايب خاص حضرت مي شناختند و مسائل شرعي خود را با او در ميان مي گذاشتند. بعد از گذشت زمان کم کم اين نيابت با تلاشهاي خالصانه وکلا در نزد شيعيان جايگاه خود را پيدا کرد و ارتباط، با رعايت جوانب احتياط و تقيه بيشتر شد.