آنان وظيفه داشتند که در هر شرايطي از بيان نام و نشان امام مهدي (عجل الله تعالي فرجه الشريف) خودداري کنند؛ چرا که اگر فاش مي ساختند، جان امام (عجل الله تعالي فرجه الشريف) در خطر بود.

امام مهدي (عجل الله تعالي فرجه الشريف) در توقيعي به «محمد بن عثمان بن سعيد عمري» بيان داشت که از ذکر نام و نشان آن حضرت خودداري کند و در جهت پنهان داشتن نام و مکان آن حضرت بکوشد. [1] .

اين وظيفه به قدري مهم بود که مي توان گفت: اين يکي از معيارهاي مهم در گزينش سفير از «ناحيه مقدسه» بود. به «ابوسهل نوبختي» گفتند که چرا تو به مقام سفارت انتخاب نشدي در حالي که «حسين بن روح» سفير آن حضرت شده است، او در پاسخ به همين نکته مهم اشاره کرد و گفت که من نمي توانم، مانند «حسين بن روح» سر نگهدار باشم. او به خوبي در جهت حفظ امام مهدي (عجل الله تعالي فرجه الشريف) مي کوشد. او اگر امام را زير عباي خود پنهان کند و او را تهديد کنند که امام را به آنان نشان دهد، نشان نخواهد داد؛ حتي اگر بدنش را قطعه قطعه کنند. [2] .