دنياطلبي و گرايش به ظواهر کاذب آن، ضعف در ايمان و عدم معرفت کامل نسبت به ائمه عليهم السلام گاه موجب مي شد افرادي که جزء نزديکان ائمه عليهم السلام و مورد وثوق آنان بودند، در دام وساوس شيطاني فروغلطند و به جاي پايداري در صراط حق به دامان کثيف حکام فاسد فرو روند.

يکي از اين افراد، «هشام بن ابراهيم عباسي همداني راشدي» بود که بنا به روايت «شيخ صدوق» در «توحيد» و «عيون اخبارالرضا»، قبل از انتقال امام رضا عليه السلام به «طوس»، از نزديک ترين افراد به حضرت بود و امور حضرت در «مدينه» به دست او انجام مي شد. او شخصي عالم و اديب بود و در حقيقت به عنوان وکيل ارشد آن حضرت در «مدينه» مشغول به کار بوده و اموال و وجوهات از نواحي مختلف به دست او مي رسيد. «هشام بن ابراهيم» پس از انتقال امام رضا عليه السلام به «طوس» به «فضل بن سهل»، ذوالرياستين، نزديک شد و کم کم به صورت جاسوس حکومتي در خانه امام عليه السلام درآمد، «ماءمون» وي را به عنوان دربان حضرت نصب کرد و هيچ اتفاقي در خانه حضرت رخ نمي داد مگر آن که توسط او به «ماءمون» گزارش مي شد و هرکس قصد ملاقات با حضرت را داشت بايستي از طريق «هشام بن ابراهيم» اقدام مي نمود.

وي تا جايي به «ماءمون» نزديک شد و مورد وثوق او قرار گرفت که «ماءمون» فرزندش «عباس را جهت تعليم به «هشام» سپرد، و از اين جهت بود که معروف به «هشام عباسي» شد. [1] .