صلوات الله و سلامه علی سر الاسرار العلیه و نور الانوار الجلیه، معراج العقول و موصول الاصول، قطب رحی الوجود و مرکز دائره الشهود، کمال النشاه و منشاء الکمال، جمال الجمیع و مجمع الجمال، المحاذی للمرآت المصطفویه و المتحقق بالاسرار المرتضویه، المترشح بالانوار الالهیه و المربی بالاستار الربوبیه، طورالجلوه اللاهوتیه و نارالشجره الناسوتیه، خلاصه الانبیاء و عصاره الاوصیاء، ناموس الله الاکیر و غایه خلق البشر، ابی الوقت و مولی الزمانف ناظم منظم السر و العن، ابی القاسم حجه بن الحسن (عج الله تعالی فرجه)

جناب سلطان المتکلمین خواجه نصیرالدین در تبیین موهبت امامت، به ویژه وجود مقدس حضرت اباصالح المهدی «ارواحنا الفداء» کلمه قصار بسیار نغز و پر مغزی فرموده است:

«وجوده لطف و تصرفه آخر و عدمه منا» [1]

نفس وجود امام موعود حضرت اباصالح المهدی (ع) و حضور او در نشاه ی دنیا – جدا از هر گونه دخل و تصرف و مشارکت در امور خود لطفی است عظیم که کردگار لطیف و رحیم در حق بندگان روا داشته است. این امتنان و لطف الهی دارای دو بعد است:

1- بعد تکوینی؛ از آنجا که امام، مجرای فیض الهی است، بر ما حق حدوث و حق بقاء دارد. [2] فهم عمیق این مطلب نیازمند توضیحی فنی است که بر مقدمات حکمی و عرفانی دقیقی مبتنی است. از این رو، از تشریع این بعد چشم پوشی می کنیم و طالبان را به صحف شریفه اهل معرفت ارجاع می دهیم. [3]