دهمین مورد، حق «شناسانده شدن» است که شایسته است چونان درآمدی بر بحث بعدی به تشریح آن بپردازیم. از امام دهم حضرت علی بن محمد الهادی (ع) چنین روایت شده است: اگر پس از غیبت قائم، از دانشمندان کسانی نباشند که مردم را به سوی امام زمان خوانند و به جانب او راهنمایی کنند و با برهان های خدایی از دین پاسداری کنند و بندگان ضعیف خدا را از شبکه های ابلیس و یاران او و از دام های دشمنان اهل البیت که زمام دل ضعیفان شیعه را چون سکان کشتی به دست گرفته اند رهایی بخشند؛ کسی به جای نم ماند، مگر این که از دین خدا برگردد. چنین دانشمندانی نزد خداوند از گروه برتران به شمار می آیند. [1]

بر پایه ی این حدیث شریف و احادیث مشابه آن [2] یکی از وظایف ویژه ی عالمان دینی در مقطع غیبت حضرت ولی عصر (عج)، تلاش در جهت معرفی ابعاد شخصیت الهی و چهره ی ملکوتی آن حضرت و رسالت عظیم و حقوق واجب الاداء ایشان به موالیان است. یعنی، گذشته از وظایف متعدد و همگانی امت، مانند دعا برای تعجیل در فرج حضرت، تجدید بیعت با امام زمان، انجام حج از طرف ایشان، صدقه دادن به نیابت از حضرتش و ... [3] که خدای متعال همه موالیان حضرت را بر ادای آن ها موفق بدارد، کارشناسان دینی باید به وسیله ی بیان و بنان، امت را هر چه بیش از پیش به گونه ای ژرف تر و متقن تر با ابعاد گوناگون شخصیتی مهدی موعود (عج) و نیز شرایط ظهور معنای صحیح انتظار و لوازم آن، و چگونگی فرج و مقدمات آن، و سیره ی اخلاقی، اجتماعی، حکومتی آن مصلح کبیر الهی آشنا سازند و در مرحله ی بعد عالمان دینی باید بکوشند تا پیوندهای عاطفی و انس روحانی میان امت و امام ایجاد و تعمیق گردد تا بدین ترتیب بستر فکری – روانی مساعدی برای درخشش آن نجم ثاقب ایجاد شود.

در این زمینه، تألیف، تحقیق و تصحیح، ترجمه، چاپ و نشر، کتاب شناسی، طبقه بندی، نمایه سازی و معجم نویسی کتب مفید و آثار برجسته ی حوزه ی مطالعات مهدی پژوهی، از جایگاه ویژه ای برخوردار است.

اهمیت این مطلب هنگامی بهتر دریافت می شود که بدانیم براساس آمار اعلام شده از طرف برخی محققان [4]، در جهان اسلام، تقریباً در برابر هر دویست و پنجاه نفر، تنها یک کتاب پیرامون امام مهدی در دست است! بگذریم از این که شماری از همین مقدار کتاب موجود هم از پایه و مایه ی علمی لازم و اتقان مطلوب برخودار نیست.