حمد و ستایش بر پروردگار جهانیان و سلام و درود بی پایان بر بهترین آفریده ی خداوند سبحان، رسول مکرم اسلام حضرت محمد مصطفلی (ص) و خاندان شریف او، و یاوران پاکباز وی و همه ی کسانی که تا رستاخیز، به شایستگی از ایشان پیروی می کنند.

مسلمانان از سپیده دم طلوع خورشید اسلام تاکنون، حقانیت بشارت نبی اکرم (ص) به ظهور مردی از خاندان شریف خود در آخرالزمان به نام مهدی (ع) را باور داشته اند، همو که پس از لبریز شدن جهان از ستم و بی عدالتی، عدل و قسط را بر پهنه ی این کره ی خاکی خواهد گسترد.

بنابراین، چشم انتظاری و لحظه شماری برای ظهور مهدی خاندان عصمت و طهارت (ع) در طول قرن های متمادی در میان احاد امت اسلامی استمرار یافته و مسلمانان بر این عقیده پای فشرده اند و تنها افراد انگشت شماری از زمره ی تجدد مآبان و مدعیان دانش و تمدن بوده اند که از پیکره ی جامعه ی اسلامی جدا گشته و نسبت به این ایده ی مقدس و سازنده، ره به ناکجاآباد سپرده و دچار انحراف شده اند؛ انحرافی که محصول تقید منفعلانه و تأثیر پذیری ایشان از نوشته ها و اظهار نظرهای تهی از حقیقت و مغرضانه ی مستشرقان بوده است، نوشته هایی مانند آثار فان فلوتس، دونالدسن و گلدزیهر و سایر شرق پژوهانی که با روش عدل ستیز و حق گریز مفتضح خویش در بررسی ایدولوژی اسلامی، کوشیده اند تا باور مقدس «انقلاب مهدی (ع) در آخرالزمان» را انکار کنند.

متأسفانه در جبهه ی خودی نیز برخی از روشنفکران مرعوب و متأثر از ژست های علمی مستشرقان، با حسن نیت و به قصد دفاع از اسلام، نغمه ی ناساز تجدید نظر و بازنگری در اصول و بنیان های بینش ناب اسلامی را سردادند و در جهت سازگار جلوه دادن عقاید اسلامی با مفروضات بشری تمدن معاصر، کوشیدند. بر پایه ی این پندار، آنان با زدودن «اصل مهدویت» از صحیفه ی معتقدات اسلامی، می توانستند آغازگر دفاع تجاوز سوزی علیه اندیشه ی تعصب آلود صلیبی غرب باشند؛ اندیشه ی خزنده و گزنده ای که در پس نقاب فریبنده و دروغین و بی روح شرق پژوهی و مطالعات استشراقی، کمر به قطع ریشه های شجره ی طوبای اندیشه ی مشمشع اسلامی بسته است.

بدین شکل نتایج برخی از این مطالعات شرق شناسی (1) سربازان نقابدار ارتش صلیبی غرب، سایه ی شوم خود را بر فراز فضای فکری برخی از مسلمانان نیز گسترده و به دنبال آن، در جبهه ی داخلی شکافی را ایجاد کرد که از خلال آن تأویل های تحریف آمیز برخی از محکمات و اصول دین، و ابراز شک و تردید در برخی دیگر از آنها، مانند ظهور مهدی منجی (ع) و تکرار ملال انگیز آرای مستشرقان در این باب را شاهد هستیم.

اگر نبود برخوردهای حساب نشده ی ساده لوحان روشن فکر نمای مسلمان، با این کالاهای فرهنگی سیاه و مسموم و اقبال بدان ها و اثر پذیری از آنها تا حدی که گویا واقعیتهایی غیر قابل انکارند؛ چنین پیامدهای ناگواری گریبان گیر جریان تفکر اسلامی معاصر نمی شد؛ این در حالی است که ما به ماهیت مکنون خباثت آمیز، مکار و حق ستیز این نظریات و توطئه گری و خصومت و دَدمنشی سربازان ارتش استشراقی، مطالعه ی اظهار نظرهای وقیحانه ی گلدزیهر، دی بویر، مکدونالد و بندلی جوزی و استدلال های بی مایه و مضحک آنان، مبنی بر تناقض گویی قرآن کریم و متهافت بودن ذکر حکیم، کافی نیست؟ [1]

پس، عجب و به دور از انتظار نیست که در امتداد حرکت های تبشیری صلیبیان، امروز، افرادی را بیابیم که اعتقاد مسلمانان به «ظهور مهدی (ع)» را با ژست های علمی به تمسخر گیرند و زبان به طعن آن گشایند. گفتنی است که حمله ی اردوگاه صلیبی علیه جهان اسلام و ایده ی «ظهور منجی» در حالی صورت می گیرد[2] که این عقیده تنها به جهان اسلام اختصاص ندارد، بلکه عقیده ای فرافرقه ای و جهان وطنی است که در ادامه ی همین مقدمه به تبیین آن می پردازیم.