کسانی که احادیث مربوط به امام مهدی (ع) را در کتب خود آورده اند یا از پیشینیان خود به جهت احتجاج بدان احادیث نقل کرده اند، به مقداری که ما بدان دست یافتیم، عبارتند از: (3)

ابن سعد صاحب الطبقات الکبری (م 230هـ)، ابن ابی شیبه (م 235 هـ)، احمد بن حنبل (م 241هـ)، بخاری (م 256 هـ) که امام مهدی را با وصف و بدون اسم ذکر کرده است و مسلم (م 261 هـ)، نیز مانند او عمل کرده است که ما در فصل سوم بدان خواهیم پرداخت ابوبکر اسکافی (م 260 هـ)، ابن ماجه (م 273 هـ)، ابوداود (م 275 هـ)، ابن قتیبه دینوری (م 276 هـ)، ترمذی (م 279 هـ)، بزار (م 292 هـ)، ابویعلی موصلی (م 307 هـ)، طبری (م 310 هـ)، عقیلی (م 322 هـ)، نعیم بن حماد (م 328 هـ) و پیشوای حنبلیان بر بهاری (م 329 هـ) در کتاب خود شرح السنه، ابن حبان بستی (م 354 هـ)، مقدسی (م 355 هـ)، طبرانی (م 360 هـ)، ابوالحسن آبری (م 363 هـ)، دارقطنی (م 385 هـ)، خطابی (م 388 هـ)، حاکم نیشابوری (م 405 هـ) ابونعیم اصفهانی (م 43 هـ)، ابوعمرودانی (م 444 هـ)، بیهقی (م 458 هـ)، خطیب بغدادی (م 463 هـ)، ابن عبدالبر مالکی (م 463 هـ)، دیلمی (م 509 هـ)، بغوی (م 510 یا 516 هـ)، قاضی عیاض (م 524 هـ)، خوارزمی حنفی (م 568 هـ)، ابن عساکر (م 571 هـ)، ابن جوزی (م 597 هـ)، ابن اثیر جزری (م 606 هـ)، ابن عربی (م 638 هـ)، محمد بن طلحه شافعی (م 652 هـ)، علامه نوه ی ابن جوزی (م 654 هـ)، ابن ابی الحدید معتزلی حنفی (م 655 هـ)، محب الدین طبری (م 694 هـ)، علامه ابن منظور (م 711 هـ) در ماده ی هَدِیَ از لسان العرب، ابن تیمیه (م 728 هـ)، جوینی شافعی (م 730 هـ)، علاء الدین بن بلبان (م 739 هـ)، ولی الدین تبریزی (م بعد از سنه ی 741 هـ)، مزی (م 751 هـ)، ابن کثیر (م 774 هـ)، سعدالدین تفتازانی (م 793 هـ)، نورالدین هیثمی (م 807 هـ)، ابن خلدون مغربی (م 808 هـ)، کسی که چهار وایت از احادیث نقل شده درباره ی مهدی (ع) را صحیح و معتبر دانسته، علی رغم قضاوت و موضع گیری معروفش در این باب که در فصل سوم بدان بیشتر خواهیم پرداخت شیخ محمد جزری دمشقی شافعی (م 833 هـ)، ابوبکر بوصیری (م 840 هـ)، ابن حجر عسقلانی (م 852 هـ)، سخاوی (م 902 هـ)، سیوطی (م 911 هـ)، شعرانی (م 973 هـ)، ابن حجر هیثمی (م 974 هـ)، متقی هندی (م 975 هـ) ....

تا برسد به متأخران، مانند : شیخ مرعی حنبلی (م 1033 هـ)، محمد رسول برزنجی (م 1103 هـ)، زرقانی (م 1122 هـ)، محمد بن قاسم فقیه مالکی (م 1182 هـ)، ابی العلاء عراقی مغربی (م 1183 هـ)، سفارینی حنبلی (م 1188 هـ)، زبیدی حنفی (م 1205 هـ) در کتاب خود تاج العروس ماده ی (هدی)، شیخ صبان (م 1291 هـ)، محمد امین سویدی (م 1246 هـ)، شوکانی (م 1250 هـ)، مؤمن شبلنجی (م 1291 هـ)، احمد زینی دحلان فقیه و محدث شافعی (م 1304 هـ)، سید محمد صدیق قنوجی بخاری (م 1291 هـ)، احمد زینی دحلان فقیه و محدث شافعی (م 1304 هـ)، سید محمد صدیق قنوجی بخاری (م 1307 هـ)، شهاب الدین حلوانی شافعی (م 1308 هـ)، کتانی مالکی (م 1345 هـ)، مبارکفوری (م 1353 هـ)، شیخ منصور علی ناصف (م پس از 1371 هـ)، شیخ محمد خضر حسین مصری (م 1377 هـ)، ابی الفیض غماری شافعی (م 1380 هـ)، فقیه منصف و مفتی «نجد» شیخ محمد بن عبدالعزیز مانع (م 1385 هـ)، شیخ محمد فؤاد عبدالباقی (م 1388 هـ)، ابوالاعلی مودودی و ناصرالدین البانی و غیر ایشان از معاصران و اگر بزرگان مفسران از اهل سنت را چنانکه به نام برخی از ایشان اشاره شد به این افراد بیافزاییم، می توان حدس زد که میزان توافق بر روایت احادیث المهدی (ع) و احتجاج بدان ها تا چه پایه بوده است.