این حدیث را شیخ مفید در ارشاد و مقدسی در عقدالدرر روایت کرده اند. مقدسی می گوید: این حدیث را نعیم بن حماد در کتاب الفتن روایت کرده است. همچنین سیف بن عمیره چنین روایت می کند: در نزد ابوجعفر المنصور بودم که بدون مقدمه لب به سخن گشود و گفت: ای سیف بن عمیره بدان که ناگزیر روزی یک منادی در آسمان، اسم مردی از فرزندان ابوطالب را اعلام خواهد کرد. من گفتم: فدایت شوم، ای امیرالمؤمنین! آیا این، روایت است؟ گفت: بلی قسم به آن که جانم در دست اوست، این سخنی است که با گوش های خود شنیدم. گفتم: ای امیرالمؤمنین! من تا این ساعت چنین حدیثی رانشنیده بودم! گفت: ای سیف! این حدیث حق است و هرگاه آن واقعه رخ دهد، ما اولین کسی خواهیم بود که وی را اجابت می کند. بی تردید این ندا متوجه مردی از پسرعموهای ماست. آنگاه من گفتم: یعنی مردی از فرزندان فاطمه (ع)؟ گفت: آری، ای سیف؛ اگر من این حدیث را از ابوجعفر محمد بن علی [الباقر (ع)] نشنیده بودم، چنانچه همه ی اهل زمین چنین سخنی به من می گفتند، از ایشان نمی پذیرفتم، اما آن که این حدیث را برایم گفت، محمد بن علی (ع) بود. [1]

گفتنی است که این حدیث نیز حدیث دوم را مقید می کند. زیرا هر کس نسبش به ابوطالب برسد، شکی نیست که از منتسبین پدر ابوطالب، یعنی جناب عبدالمطلب نیز خواهد بود و چنانچه فعلاً از تصریح موجود در این حدیث که مهدی را از فرزندان فاطمه (ع) می شمارد، چشم پوشی کنیم زیرا بعداً از آن سخن خواهیم گفت نتیجه ی بررسی روایات پیش گفته این است: مهدی موعودی که بشارت قیامش در آخرالزمان داده شده است، از فرزندان ابوطالب بن عبدالمطلب بن هاشم قرشی کنانی است.