دو حدیث مسند احمد و سنن ابن ماجه را عده ای از علما ضعیف شمرده اند، مانند ابن قیم که می گوید:

این حدیث و حدیث پیشین، اثبات نمی کنند که مهدی عباسی که به حکومت رسید، همان مهدی موعودی است که در آخرالزمان ظهور خواهد کرد. [1]

یکی از دلایل مغایرت آن است که مهدی عباسی در سال 169 هجری قمری مرد و زمانه ی او شاهد دخالت زنان در امور حکومت وی بود. طبری از دخالت های زیاد خیزران زن مهدی عباسی در مسایل حکومتی یاد کرده و می گوید:

این زن در زمان حکومت فرزندش هادی، به طور کلی زمام امور را به دست گرفت. [2]

پس، چگونه می توان چنین کسی را «خلیفه الله روی زمین» نامید؟!

افزون بر این، اساساً مهدی عباسی، بلکه تمامی خلفای عباسی، نه در آخرالزمان بوده اند، نه مال بذل کرده اند، نه بیعتی با آنان در میان رکن و مقام صورت گرفته است، نه دجال را به قتل رسانده اند، نه عیسای مسیح (ع) از آسمان فرود آمده و در پشت مهدی آنان نماز گذارده است، نه صحرا، سپاهی را در زمان ایشان در کام خود کشیده است و نه کوچکترین علامتی از نشانه های ظهور موعود در عصر آنان رخ داده است.

اما در باره ی حدیث ترمذی باید گفت: ابن کثیر آن را «غریب» شمرده و گفته است:

این پرچم های سیاهی که در روایت آمده، آن پرچم هایی نیست که ابومسلم بر افراشت، بلکه پرچم های سیاه دیگری است که به همراه مهدی خواهند آمد... و مقصود از این حدیث آن است که مهدی توصیف شده ای که ظهورش در آخرالزمان وعده داده شده است، ابتدای ظهورش از مشرق زمین خواهد بود. [3]

به نظر می ردس که مبلغان و داعیه داران خلافت عباسی، چنین احادیثی را جهت ترویج و تحکیم موقعیت خود بدین شکل، تحریف معنوی و سوء تعبیر کرده باشند، همان گونه که احادیث صریحی که بدین منظور جعل کردند، مؤید این فرض است. ما در همین بحث به آن ها خواهیم پرداخت. بنابراین وجود روایات حاکی از «پرچم های سیاه» که بیش از قیام سیاه یاری کننده ی مهدی از ناحیه ی شرق را نمی رسانند قابل انکار نیست. زیرا از طریق زیادی نقل شده است و حاکم برخی از آن ها را بنابر شروط مورد نظر بخاری و مسلم صحیح شمرده است. [4]