1- روزگاران به انجام نخواهد رسید و دنیا پایان نخواهد یافت، تا آن که مردی از اهل بیت من که اسمش نظیر اسم من است، بر عرب حکومت کند.

این حدیث را احمد از چند طریق از ابن مسعود نقل کرده، همچنین ابوداود و طبرانی آن را روایت کرده اند و ترمذی و کنجی شافعی آن را «صحیح» و بغوی آن را «حسن» شمرده اند. [1]

2- اگر بیش از یک روز از عمر دنیا باقی نمانده باشد، خداوند در آن روز مردی از اهل البیت را مبعوث خواهد کرد که زمین را پر از قسط و عدل کند، آن چنان که پر از ظلم و جور شده است.

این حدیث همان خبر مروی از علی بن ابی طالب (ع) از حضرت رسول اکرم (ص) است که احمد در مسند و ابن ابی شیبه و ابوداود و بیهقی آن را نقل کرده اند و طبرسی به اجماع مسلمانان از شیعه و سنی بر روایت آن، اشاره کرده است. [2] و ابوالفیض غماری درباره ی آن می گوید: بدون شک این حدیث، صحیح است. [3]

3- قیامت فرا نخواهد رسید، مگر این که مردی از خاندان من و هم اسم من ظهور کند.

این حدیث را ابن مسعود از حضرت رسول اکرم (ص) روایت کرده است و نیز احمد و ترمذی و طبرانی به چند طریق از ابن مسعود نقل کرده اند. همچنین کنجی و شیخ طوسی آن را نقل نموده و صحیح شمرده اند و ابویعلی موصلی نیز از طریق ابوهریره به نقل آن پرداخته است. [4] سیوطی نیز در الدر المنثور می گوید:

ترمذی این حدیث را از ابوهریره نقل کرده و آن را صحیح شمرده است. [5]

4- مهدی (ع) از ما اهل البیت است که دارای بینی کشیده و پیشانی فراخ و بی موست، زمین را از قسط و عدل خواهند آکند، آن چنان که از ظلم و ستم پر خواهد گشت.

این حدیث را عبدالرزاق از ابوسعید خدری از رسول اکرم (ص) نقل کرده و حاکم آن را بر اساس شرط مورد نظر مسلم «صحیح» دانسته است و اربلی نیز آن را در کشف الغمه روایت کرده است. [6]