شایان توجه است که با فرض صحت حدیث مزبور علی رغم همه ی مشکلات پیش گفته باز هم این حدیث با روایات متواتر ابن الحسین بودن مهدی موعود تعارضی نخواهد داشت و مانعی بر سر راه آن ها ایجاد نخواهد کرد. زیرا می توان میان این دو دسته روایات بدین گونه جمع کرد که امام مهدی (ع) حسینی الاب و حسنی الام است. چون همسر امام سجاد (ع) یعنی مادر امام باقر (ع) «فاطمه بنت الحسن» دختر امام مجتبی (ع) بوده اند. بنابراین، امام باقر (ع) حسینی الاب و حسنی الام بوده و فرزندان ایشان نیز همگی ذریه ی سبطین محسوب می شوند.

مؤید جمع پیش گفته این آیات قرآن مجید است:

«ووهبنا له اسحاق کلاً هدینا و نوحاً هدینا من قبل و من ذریته داود و سلیمان ... و عیسی و الیاس کل من الصالحین» [1]

در آیه ی شریفه، حضرت عیسی (ع) از طرف مادرش مریم (ع) به فرزندان انبیا ملحق گشته است. پس اشکالی نخواهد داشت که فرزندان امام باقر (ع) از طرف مادر به امام حسن مجتبی (ع) منتسب گردند.

با فرض صحت حدیث ابوداود، جز این جمع چاره ای نخواهیم داشت، هر چند اثبات صحت حدیث ابوداود بسیار مشکل است

پس، روشن شد که احتمال دوم، یعنی ابن الحسین بودن مهدی موعود (ع) در حقیقت صرف یک احتمال نبود، بلکه عین واقعیت است، خواه «ابن الحسن بودن ایشان» را بپذیریم یا نپذیریم؛ لیکن بر فرض پذیرش آن، نه تنها در مسیر انتساب حضرتش به امام حسین (ع) اشکالی ایجاد نمی شود، بله از یک نظر آن را تأیید هم می کند و اما اگر به جهت وجود اشکالات هفت گانه ی پیش گفته آن را نپذیریم، آنگاه مسئله کاملاً واضح خواهد بود. چون اثبات بطلان یکی از دو احتمال، به تنهایی دلیل خدشه ناپذیری بر حقانیت و صحت احتمال دیگر است. زیرا بر پایه ی یقین به ابن الفاطمه بودن مهدی (ع) مطمئناً هر دو فرض با هم نمی توانند باطل باشند.