عده ی قابل توجهی از اهل سنت اعترافات دانشمندان خود را ثبت کرده اند و برخی در قالب بحث های مشخص، به استقرا این اعتراف ها پرداخته اند. (11) این اقرارها در طول اعصار متمادی به یکدیگر متصل بوده اند، به صورتی که معترف بعدی به راحتی هم عصر با معترف پیشین می گشته است و این سلسله اعترافات از عصر غیبت صغری (260-329) آغاز شده و تاکنون ادامه یافته است.
ما به ذکر برخی از آنها بسنده می کنیم (طالبان اطلاعات بیشتر می توانند به استقرارهای انجام شده در این باب مراجعه کنند) اسامی برخی از معترفان بدین قرار است:

1. ابن اثیر جزری عزالدین (م 630 هجری)؛ وی در نقل حوادی صال 260 هجری چنین می نویسد:

در این سال ابو محمد علوی عسکری وفات یافت. او یکی از امامان دوازده گانه بر طبق مذهب شیعی است و پدر «محمدی» است که شیعیان معتقدند، وی منتظر موعود است. [1]

2. ابن خلکان (م 681 هجری)؛ او می نویسد:

ابوالقاسم محمد بن حسن عسکری بن علی هادی بن محمد جواد پیش گفته، دوازدهمین امام از ائمه ی دوازده گانه ی شیعیان است که لقب معروف وی «حجت» است .... ولادت وی در روز جمعه نیمه ی شعبان سال 255 هجری واقع گشته است.

سپس از مورخ پر سفر ابن ازرق فارقی (م 577 هجری) نقل می کند که او در باب تاریخ مبافارقین آورده است:

درباره ی تاریخ تولد حجت مورد بحث گفته شده است که وی در نهم ربیع الاول سال 258 تولد یافته و نیز گفته شده که در 8 شعبان سال 256 به دنیا آمده است که همین قول به نظرم صحیح تر است. [2]

امام صحیح همان است که خود ابن خلکان ذکر کرده، یعنی ولادت حضرت در روز جمعه نیمه ی شعبان سال 255 رخ داده است و عموم شیعیان هم بر این قول اند و در این باره، روایت صحیحی نقل کرده اند و نیز بزرگان پیشگام شیعه بدان شهادت داده اند.

مرحوم ثقه الاسلام کلینی که معاصر با عصر غیبت صغری بود، این تاریخ را مسلم انگاشته و بر روایات مخالف آن مقدم کرده است و در باب مولد صاحب الامر (ع) آورده است:

امام (ع) در نیمه شعبان سال 255 ولادت یافته است. [3]

و نیز مرحوم شیخ صدوق (م 381 هجری) از استاد خود محمد بن محمد بن عصام کلینی از محمد بن یعقوب کلینی از علی بن محمد بن بندار چنین نقل می کند:

صاحب الامر (ع) در نیمه ی شعبان سال 255 هجری به دنیا آمده است. [4]

و جناب کلینی سخن خود را از آن روی به علی بن محمد منسوب نساخته است که او کاملاً مشهور و مورد قبول و اعتماد همگان است.

3. ذهبی (م 748 هجری)؛ وی در سه کتاب از کتب خویش به ولادت امام (ع) اعتراف کرده است و ما به همین مقدار بسنده کرده و به سایر آثار وی مراجعه نکردیم:

الف) در کتاب العبر می نویسد:

در این [یعنی سال 256 هجری] محمد بن حسن بن علی الهادی بن محمد الجواد بن علی الرضا بن موسی الکاظم بن جعفر الصادق علوی حسینی تولد یافت. وی همان «ابوالقاسمی» است که رافضیان وی را «خلف و حجت» می خوانند و لقبش «مهدی»، «منتظر» و «صاحب الزمان» است و همو پایان بخش ائمه ی دوازده گانه است. [5]

ب) در تاریخ دول الاسلام در شرح حال امام حسن عسکری (ع) آورده است:

«حسن بن علی بن محمد بن علی الرضا بن موسی بن جعفر الصادق، ابومحمد هاشمی حسینی» یکی از امامان شیعه است که شیعیان مدعی عصمت آنانند و از آن جهت حسن «عسکری» به وی گفته شده که در «سامرا» سکونت داشته است و «سامرا» را «عسکر» می گفته اند و او پدر «منتظر» رافضیان است. وی در سامرا به تاریخ هشتم ربیع الاول سال 260 در سن 29 سالگی به جوار رحمت حق انتقال یافت و در پدر خود به خاک سپرده شد و فرزندش «محمد بن حسن» که امامیه او را «قائم و الخلف الحجه» می نامند در سال 258 هجری تولد یافته است و البته گفته شده: به سال 260 متولد گشته است. [6]

ج) در کتاب سیر اعلام النبلاء می گوید:

منتظر شریف ابوالقاسم محمد بن حسن عسکری بن علی الهادی بن محمد الجواد بن علی الرضی بن موسی الکاظم بن جعفر الصادق بن محمد الباقربن زین العابدین علی بن الحسین الشهید بن امام علی بن ابیطالب علوی و حسینی بوده و پایان بخش سلسله آن دوازده سرور است. [7]

مقدار لازم از نظر ذهبیط درباره ی ولادت امام مهدی (ع) عنوان شد و به پندار واهی او در باب شخص مهدی موعود مبنی بر این که «موعود»، فردی به نام «محمد بن عبدالله» است، (و بدین ترتیب او نیز چون دیگران عمری در انتظار سراب به سر برد)، کاری نداریم.

4. ابن وردی (م 749 هجری)؛ وی در ذیل تتمه ی گزیده ای که به تاریخ ابن الوردی شهرت دارد، چنین آورده است:

محمد بن حسن الخالص به سال 255 ولادت یافته است. [8]

5. احمد بن حجر هیتمی شافعی (م 974 هجری)؛ هیتمی در پایان فصل سوم از باب یازدهم کتابش الصواعق المحرقه چنین می نویسد:

ابو محمد «حسن الخالص» (که ابن خلکان وی را «عسکری» دانسته است) به سال 232 هجری تولد یافت ... و در سامرا وفات یافت و در جوار پدر و عموی خود به خاک سپرده شد و سن او در آن هنگام 29 سال بود و گفته می شود که او نیز مسموم گردید. ایشان به جز پسرش ابوالقاسم محمد الحجه که به هنگام رحلت پدرش تنها پنج سال داشت فرزند دیگری از خود به جای نگذارد، اما خداوند بدین پسر در همان سن و سال، حکمت آموخت و همو قائم منتظر نامیده می شود. چون در مدینه از نظرها پنهان گشت و مشخص نگردید که به کجا عزیمت کرد. [9]

6. شبراوی شافعی (م 1171 هجری)؛ وی به ولادت امام مهدی محمد بن حسن عسکری (ع) در شب نیمه ی شعبان سال 255 هجری، تصریح کرده است. [10]

7. مؤمن بن حسن شبلنجی (م 1308 هجری)؛ او پس از ذکر نام امام مهدی (ع) و نسب شریف ایشان و کنیه و القاب مبارکشان در پایان گفتاری مفصل می نویسد:

وی بر طبق نظر شیعه، آخرین فرد از دوازده امام است.

آنگاه عبارت پیش گفته (در شماره 4) را از تاریخ ابن الوردی نقل می کند. [11]

8. خیرالدین زرکلی (م 1396 هجری)؛ او در شرح حال امام مهدی منتظر می نویسد: ابوالقاسم محمد بن حسن العسکری خالص بن علی الهادی، آخرین حلقه از سلسله ی دوازده امام نزد شیعیان است... وی در شهر «سامرا» متولد گشت و هنگامی که پدرش از دنیا رفت، پنج سال داشت.... درباره ی تاریخ تولدش گفته شده که در شب نیمه ی شعبان سال 255 هجری به دنیا آمده است و تاریخ غیبت ایشان سال 265 ذکر شده است. [12]

باید گفت: به اتفاق جمیع علمای شیعه و سایر افراد آگاه به تاریخ غیبت، ابتدای تاریخ غیبت صغری سال 260 هجری است و شاید نوشته ی زرکلی اشتباه چاپی باشد. زیرا وی تاریخ غیبت را با حروف ننوشته، بلکه با ارقام نگاشته است و احتمال اشتباه در چاپ ارقام کاملاً ممکن است. شایان توجه است که اعترافات بسیار دیگری وجود دارد که در این بحث مجالی برای پرداختن به آنها نیست.