احمد الکاتب در کتاب خود (تطور الفکر السیاسی الشیعی من الشوری الی ولایته الفقیه) مدعی شده است که هیچ سند تاریخی در خور اعتمادی مبنی بر ولادت مهدی موعود (عج) در دست نیست و شیعیان افراطی با تحریف تاریخ، اعتقاد به ولادت ایشان را تبلیغ کرده و می کنند! متأسفانه «المجمع الفقهی فی رابطه العالم الاسلام» نیز به تاریخ 31/5/1976 فتوایی مبنی بر عدم ولادت حضرت و نیز حسنی بودن ایشان صادر کرد، (ر.ک: مؤامره المتأجرین بالدین / ص 29). بنابراین، شایسته است تواتر قول به ولادت امام مهدی (ع) در نزد علمای اهل سنت را به شکل مستند اثبات کنیم.

بدین منظور، در این قسمت به ذکر نام یکصد و سی و پنج تن از علمای حدیث، تاریخ، فقه، انساب، حکمت و عرفان اهل سنت که معتقد به ولادت منجی آخرالزمان بوده اند، می پردازیم:

الف) در عصر غیبت صغری

1. محمد بن هارون ابوبکر الروایانی (م 307 هـ) در کتاب خود «المسند» (نسخه ی مخطوط).

2. احمد بن ابراهیم علی الکندی (م 310) شاگرد محمد بن جریر طبری و استاد حافظ ابونعیم اصفهانی.

3. محمد بن احمد بن ابی الثلج البغدادی معروف به ابن ابی بلخ (م 332 هـ) مؤلف کتاب تاریخ الائمه که با عنوان موالید الائمه، در ضمن ملحقات الفصول العشره فی الغیبه ی شیخ مفید و نیز به همراه کتاب نوادر رواندی (چاپ نجف – 1370 هـ) به چاپ رسیده است.

4. حسین بن حمدان ابوعبدالله الخصیبی (م 324)، در کتاب خود الهدایه الکبری باب چهاردهم با عنوان باب الامام المهدی المنتظر از ولادت مهدی موعود (ع) سخن رانده است، ر.ک: الهدایه الکبری، ص 353-437.

5. ابونصر، سهل بن عبدالله بخاری زیدی (م بعد از 341 هـ)، این تبارشناس مشهور در کتاب خود سر السلسله العلویه ذیل نام مبارک «امام حسن عسکری» به ولادت مهدی موعود (ع) اعتراف کرده است.

6. مورخ شهیر، علی بن حسین مسعودی (م 346 هـ)، ر.ک: مروج الذهب، ج 8، ص 40، چاپ لیدن به ضمیمه ی ترجمه ی فرانسوی.

ب) در عصر غیبت کبری

7. محمد بن احمد بن یوسف کاتب معروف به الخوارزمی (م 387 هـ)، مفاتیح العلوم، ص 32-33 چاپ لیدن، 1895 م.

8. محمد بن احمد بن ابی الفوارس، ابوالفتح بغدادی (م 413 هـ)، الاربعین، ح 4، به نقل از: کشف الاستار، محدث نوری، ص 29، چاپ اول.

9. ابونعیم الاصفهانی (م 430 هـ) الاربعین حدیثاً فی المهدی.

10. احمد بن الحسین البیهقی خسروجردی الشافعی (م 458 هـ) شعب الایمان، چاپ دارالمعارف، هند.

11. مؤلف کتاب مجمل التواریخ و القصص، مؤلف مجهول (م بعد از 520 هـ)، مجمل التواریخ و القصص، تصحیح: ملک الشعرای بهار، ص 458، چاپ تهران.

12. محمد بن عبدالله بن حمد بن محمد ابومحمد معروف به ابن الخشاب (م 536 هـ) به نقل از: تاریخ موالید الائمه، ینابیع الموده، ص 494، چاپ استامبول، 1302 هـ.

13. ابن المؤید الموفق بن احمد بن محمد البکری المکی الحنفی، معروف به الخوارزمی، مقتل الامام الحسین، به نقل از: امام مهدی در نهج البلاغه، فقیه ایمانی.

14. یحیی بن سلامه الخصفکی الشافعی (م 568 هـ) به نقل از: تذکره الخواص، سبط ابن الجوزی، ص 360.

15. عبدالله بن محمد المفارقی، معروف به ابن الازرق (م 590 هـ)، تاریخ میافارقین به نقل از: وفیات الاعیان، ابن خلکان، ج 4، ص 176.

16. الناصر لدین الله عباسی احمد بن مستضی بنورالله (خلیفه ی عباسی) (م 622 هـ)، کتبیه ی حک شده بر روی در سرداب مقدس در سامرا، که به دستور او تهیه و در آن محل نصب شده است.

17. شهاب الدین، یاقوت بن عبدالله حموی رومی بغدادی (م 626 هـ)، معجم البلدان، ج 3، ص 173-176-178.

18. محمد بن ابراهیم نیشابوری همدانی معروف به شیخ فریدالدین عطار (م 627)، در دیوان خود مظهر الصفات، به نقل از: ینابیع الموده، ج 3، باب 87، چاپ صیدا.

19. شیخ محی الدین محمد بن علی طایی اندلسی، معروف به ابن عربی (شیخ اکبر) (م 638 هـ)، الفتوحات المکیه، باب 366 از مبحث 65، به نقل از: الیواقیت و الجواهر، شعرانی، ج 2، ص 143، چاپ مصر، 1378 هـ، نیز حمزاوی در مشارق الانوار و شیخ صبان در اسعاف الراغبین آن را ذکر کرده اند.

محقق توانا جناب استاد سید جلال الدین آشتیانی نیز می گوید:

حقیر، چند نسخه از فتوحات خطی قدیمی دیده ام که یکی از آن ها حدود چهار صد سال قبل و دیگری پانصد سال قبل در مصر و سوریه و نسخه ای در ترکیه نوشته شده است، نسب حضرت مهدی (عج) در آن ها، این گونه نوشته شده است:

«و هو من عتره رسول الله من ولد فاطمه، رضی الله عنها وجده الحسین بن علی و والده الحسن العسکری ...»

ر.ک: شرح مقدمه ی قیصری، سید جلال الدین آشتیانی، ص 914، پی نوشت شماره ی 3.م

20. ابن الاثیر الجزری، عزالدین (م 630 هـ)، الکامل فی التاریخ، ج 7، ص 274، در پایان حوادث سنه ی 260 هجری.

21. محب الدین ابوعبدالله محمد بن محمود بن حسن البخار البغدادی (م 643 هـ)، به نقل از دفاع عن الکافی، ج 1، ص 573.

22. شیخ سعد الدین، محمد بن نؤید حمویه معروف به حموی (م 650 هـ)، رساله المهدی المنتظر، به نقل از: جامی، عبدالرحمن در مرآه الاسرار.

23. شیخ کمال الدین محمد بن طلحه شافعی نصیبی مؤلف عقد الغریه (م 652 هـ)، مطالب السؤول، ج 2، باب 12، ص 79.

24. علامه سبط بن الجوزی الحنبلی (م 654 هـ)، تذکره الخواص، ص 363 به نام مبارک پدر و اجداد طاهرین مهدی موعود (ع) تا علی ابن ابی طالب تصریح و برخی از القاب آن حضرت را ذکر می کند.

25. محمد بن یوسف ابوعبدالله الکنجی الشافعی (م 658 هـ)، کفایه الطالب، صفحه ی پایانی در احوال امام عسکری به نقل از کتاب دیگر مؤلف: البیان، باب 25، ص 521.

26. جلال الدین محمد بلخی رومی معروف به مولوی (م 672 هـ)، در کتاب شهیر مثنوی معنوی، چکامه ی: «ای سرور مردان علی مستان سلامت می کنند.»

27. ابوالعباس احمد بن خلکان (م 681 هـ)، وی به نسب و تاریخ دقیق ولادت امام، تصریح کرده است. ر.ک: وفیات الاعیان، ج 4، ص 176.

28. صدرالدین قونوی (شیخ کبیر) (م 673 هـ)، در قصیده ایی رائیه ی خود به نقل از: کشف الاستار، محدث نوری، ش 31.

29. عزالدین، عبدالعزیزبن محمد نسفی صوفی (م 686 هـ)، به نقل از : ینایع الموده، ج 3، باب 87، ص 143. (وی را نباید با مؤلف «عقائد النسفیه» (ف / 538) یکی دانست).

30. عامر بن بصری (م 696 هـ)، در قصیده ی تأئیه خود به نقل از: معجم المؤلفین، عمر رضا کحاله، ج 5، ص 54. چ

31. کمال الدین عبدالرزاق بن احمد کاشانی (م 730 یا 753 هـ)، تحفه الاخوان فی خصائص الفتیان، ص 51، تصحیح: سید محمد دامادی، انتشارات علمی و فرهنگی، تهران – 1369 ش.

32. شیخ الاسلام ابراهیم بن محمد بن مؤید جوینی شافعی (م 732) به نقل از: فرائد السمطین، حموینی، ج 2، ص 337، چاپ بیروت.

33. عماد الدین اسماعیل بن علی، مورخ شهیر و معروف به «ابوالفداء» (م 732 هـ)، المختصر فی اخبار البشر، ج 2، ص 45، چاپ قاهره.

34. احمد بن محمد الشافعی معروف به علاء الدین سمنانی (م 736 هـ) به نقل ازک خواجه پارسا در فصل الخطاب درباره ی ابدال و اقطاب.

35. شمس الدین محمد بن یوسف الزرندی حنفی انصاری (م بعد از 747 هـ) معراج الوصول الی معرفه فضل ال الرسول (مخطوط).
36. شمس الدین محمد ذهبی از اکابر مورخان اسلامی (م 784 هـ)، العبر فی خبر من غبر، ج 2، ص 31، نیز کتاب دیگرش: تاریخ دول الاسلام، ص 145.

37. حمدالله بن ابی بکر المستوفی (م 75 هـ)، تاریخ گزیده، ص 206-207، چاپ تهران، 1349 هـش.

38. زین الدین عمر بن مظهر بن ابی الفوارس ابن وردی (م 749 هـ)، تتمه المختصر معروف به تاریخ ابن الوردی، ج 1، ص 318، چاپ مصر در حوادث سنه ی 254.

39. خلیل بن ابیک، صلاح الدین صفدی (م 764 هـ) الوافی بالوفیات، ج 2، 366؛ همچنین ینابیع الموده، باب 86 از دو کتاب دیگر وی «شرح الدائره» و «شرح لاقیه العجم» نقل کرده است.

40. عبدالله بن محمد الطبری الشافعی (م 765 هـ)، الریاض الزهراه فی فضل آل بیت النبی و عتره الطاهره، بنقل از: کشف الاستار، ص 93

41. عبدالله بن علی شافعی یافعی (م 768 هـ)، مرآه الجنان، ج 2، ص 172، در بخش حوادث مربوط به سنه ی 260 هجری.

42. علی بن شهاب بن محمد الهمدانی (م 786 هـ)، در دو کتاب خود «موده القربی» و «اهل العباء» که نسخه ای از آن در کتابخانه ی ناصریه ی هند نگهداری می شود. قندوزی حنفی در باب 56 ینابیع آن را نقل کرده است.

43. محب الدین ابی الولید محمد بن شحنه الحلبی الحنفی (م 815 هـ)، روضه المناظر فی اخبار الاول و الاواخر، ج 1، ص 294 که در حاشیه ی مروج الذهب سال 1303 هجری به چاپ رسیده است.

44. محمد بن محمد بن محمود البخاری معروف به خواجه پارسا حنفی نقشبندی (م 822 هـ)، فصل الخطاب، نسخه ی خطی موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی.

45. شهاب الدین احمد بن شمس الدین بن عمر الزاولی الدولت آبادی الهندی الحنفی (م 848 هـ)، وی که صاحب کتاب تفسیری «البحر المواج و السراج الوهاج» است، در کتاب دیگر خود «هدایه السعداء فی مناقب السادات» به ولادت امام عصر (ع) تصریح کرده است. به نقل از: البرهان، سید محسن امین و کشف الاستار و الزام الناصب، حائری یزدی، ج 1، ص 321.

46. خواجه افضل الدین بن صدر الدین ترکه خجندی اصفهانی (م 850 هـ) تنقیح الادله و العلل، ص 18-183-187.

47. نورالدین، عبدالرحمن بن احمد بن قوام الدین الدشتی الجامی الحنفی (م 898 هـ) شواهد النبوه، ص 44، چاپ لکنهو، هند.
48. نورالدین علی بن محمد بن الصباغ المالکی (م 855 هـ)، الفصول المهمه فی معرفه الائمه، ص 287-300 وی در این کتاب به تاریخ ولادت، چگونگی غیبت، القاب، قیام، مدت حکومت و نسب شریف حضرت حجت (عج) اشارات مفصلی دارد.

49. عبدالرحمن بسطامی (م 855 هـ)، دره المعارف، به نقل از: ینابیع الموده، باب 84.

50 سراج الدین محمد بن سید عبدالله بن محمد خزام الواسطی الرفاعی البغدادی (م 855 هـ) صحاح الاخبار فی نسب الساده الفاطمیه الاخیار، ص 143، مصر، 1306 هجری.

51. محمد بن داود النسیمی المنزلاوی (م 901 هـ)، به نقل از: ینابیع الموده، قندوزی، باب 86، ص 566- چاپ نجف.

52. میرخواند، محمد بن خاوند شاه مورخ معروف (م 903 هـ) روضه الصفاء، ج 3، ص 59-60.

53. جلال الدین محمد بن اسعد الدوانی الشافعی، حکیم معروف (م بعد از 907)، نورالهدایه فی اثبات الولایه (که به همراه خصائص ابن بطریق به سال 1211 هجری و مستقلاً به سال 1275 شمسی در تهران چاپ شده است.)

54. قاضی فضل بن روزبهان شیرازی (م بعد از 909 هـ)، ابطال الباطل، مسئله ی پنجم از بخش سوم (سخن وی عیناً در مقدمه ی کتاب الامام المهدی عند اهل السنه آمده است.)

55. حسین بن علی، الکاشفی البیهقی (م 910 هـ9، روضه الشهداء، فصل هشتم چاپ دهلی.

56. حسین بن معین الدین القاضی المیبدی (م 911 هـ)، در شرح خود بر دیوان منسوب به امام علی بن ابی طالب، ص 123-371، چاپ تهران.

57. جلال الدین السیوطی، (م 911 هـ)، رساله ی «احیاء المیت بفضائل اهل البیت»، به نقل از: دفاع عن الکافی، ج 1، ص 580.
58. علی بن محمد ابوالحسن الشاذلی (م 939 هـ)، به نقل از: الیواقیت و الجواهر، الشعرانی، باب پنجاه و ششم.

59. شمس الدین محمد بن طولون الحنفی (م 953 هـ)، مؤلف کتاب الشذورات الذهبیه فی تراجم الائمه الاثنی عشر عندالامامیه، الائمه الاثنا عشر، ص 117-118.

60. شیخ حسن العراقی مدفون در ناحیه ی کوم الریش مصر (م بعد از 958 هـ)، به نقل از الیواقیت و الجواهر، مبحث شصتم ولواقع الانوار، ج 2، ص 139، مصر 1374 هجری.

61. شیخ علی خواص، از اساتدی الشعرانی (م بعد از 958) به نقل از: الیواقیت و الجواهر، مبحث شصت و پنجم نیز لواقع الانوار، ج 2، ص 150.

62. حسین بن محمد الدیار بکری (م 966 هـ)، تاریخ الخمیس، ج 2، ص 343، در ضمن حوادث سال 260 هـ، چاپ وهبیه مصر.
63. شیخ عبدالوهاب بن احمد الشعرانی الشافعی (م 973 هـ)، الیواقیت و الجواهر، ج 2، ص 143، چاپ البانی الحلبی مصر، 1378 هجری.

64. خواند میر، سبط میر خواند (م 962 هـ)، حبیب السیر، ج 2، ص 100 و 113.

65. احمد بن حجر الهیتمی الشافعی (م 974 هـ) الصواعق المحرقه، فصل سوم از باب یازدهم، ص 207 از چاپ اول و ص 124 از چاپ دوم و ص 313 و 314 از چاپ سوم.

66. علی بن عبدالملک حسام الدین بن قاضی خان القادری الشاذلی الهندی معروف به متقی هندی (م 975 هـ) صاحب جامع روایی کبیر «کنزالعمال»، وی کتاب مستقلی با عنوان «البرهان علی علامات مهدی آخرالزمان» به رشته تحریر در آورده است و در مواضع متعددی بدین امر تصریح کرده است.

67. السید جمال الدین عطاء الله بن السید غیاث الدین فضل الله بن السید عبدالرحمن المحدث الشیرازی النیشابوری (م 1000 هـ)، روضه الاحباب، فصل امام مهدی، چاپ لکهنو 1297.

68. علی بن سلطان الهروی القاری (م 1014 هـ)، المرقاه فی شرح المشکاه (بخش مربوط به امام مهدی آن در کتاب «الامام المهدی عند اهل السنه» قسمت نسخ خطی، نقل شده است.)

69. احمد بن یوسف ابوالعباس القرمانی الحنفی (م 1019 هـ) اخبار الدول و آثار الاول، فصل یازدهم، ج 1، ص 353 و 354.

70. احمد بن عبدالاحد الحنفی الفارقی السر هندی (م 1031 هـ)، المکتوبات، ج 3، ص مکتوب پایانی.

71. حسین بن عبدالله السمرقندی (م 1043 هـ)، تحفه الطالب، ص 17. نسخه ی مخطوط ثبت شده در کتابخانه ی حرم مکه مکرمه با شماره ی 33، (شیخ محمد حسن آل یاسین در اصول الدین، ص 404 از آن یاد کرده است).

72. عبدالرحمن الجشنی الصوفی بن عبدالرسول بن قاسم العباسی (م 1045 هـ) مراه الاسرار، نسخه ی مخطوط در کتابخانه ی آصفیه ی لکهنو به شماره ی 167. (شاه ولی الله دهلوی در الانتباه از وی قول به ولادت حضرت را روایت کرده است.)

73. عبدالحق بن سیف الدین الدهلوی البخاری الحنفی (م 1052 هـ)، وی رساله ای در باب مناقب ائمه ی اطهار نگاشته و در ضمن آن به ولادت مهدی موعود (عج) متعرض گشته است. به نقل از: کشف الاستار، نوری، شماره ی 12.

74. عبدالحی بن احمد معروف به ابن عماد دمشقی حنبلی (م 1089 هـ)، شذرات الذهب، ج 2، ص 148، ضمن حوادث سال 260 هجری.

75. عبدالملک بن حسین بن عبدالملک المکی العصامی (م 1111 هـ)، سمط النجوم العوالی فی انباء الاوائل و التوالی، ج 4، ص 137 و 138.

76. عبدالله بن محمد بن عامر الشبراوی الشافعی المصری، شیخ جامع الازهر (م 1171 هـ) الاتحاف بحب الاشراف، ص 68-69، چاپ قاهره.

77. احمد بن علی بن عمر شهاب الدین ابوالنجاه الحنفی الدمشقی (م 1173)، فتح المنان فی شرح منظومه الفوز و الامان للشیخ البهایی، ص 3، چاپ قاره.

78. شاه ولی الله احمد بن عبدالرحیم الدهلوی الحنفی (م 1176 هـ) المسلسلات معروف به «الفضل المبین» قسمت مربوط به ذکر ملاقات بلاذری با حضرت حجت (عج).

79. عباس بن علی بن نورالدین بن ابی الحسن المکی (م 1180 هـ) نزهه الجلیس و منیه الادیب الانیس، ج 2، ص 128، چاپ قاهره.
80. محمد بن علی الصبان الشافعی (م 1206 هـ) اسعاف الراغبین، ص 140، چاپ قاهره. (این کتاب کراراً در حاشیه ی «نورالابصار» شبلنجی چاپ شده است.)

81. مولوی علی اکبر بن اسدالله المودودی (م 1210 هـ)، در حواشی خود بر کتاب «نفحات الانس» جامی به نام «المکاشفات»، ضمن شرح حال ابن سهل اصفهانی، ر.ک: فنحات الانس، ج 7، ص 327.

82. عبدالعزیزبن شاه ولی الله الدهلوی (م 1239 هـ)، «التحفه الاثنی عشریه» به نقل از: استقصاء الافهام، ص 119.

83. خالد بن احمد بن حسین النقشبندی (م 1242 هـ)، در دیوان اشعار فارسی خود به نقل از: مجمع الفصحاء، رضا قلی هدایت، ج 2، ص 11، تهران، 1329 شمسی.

84. رشید الدین الدهلوی الهندی (م 1243 هـ) ایضاح لطافه المقال، به نقل از: الامام الثانی عشر، الموسوی، ص 47، نجف 1973 میلادی.

85. محمد امین السویدی البغدادی (م 1246 هـ)، سبائک الذهب فی معرفه قبائل العرب، ص 78، المکتبه التجاریه، مصر.

86. جواد بن ابراهیم بن محمد ساباط القاضی الحنفی (م 1250 هـ9، البراهین الساباطیه فیما یستقیم به دعائم المله المحمدیه چاپ عراق به نقل از: کشف الاستار.

87. عبدالرحمن بن محمد بن حسین بن عمر الباعلوی الشافعی (م 1251 هـ) بغیه المسترشدین فی تلخیص فتاوی بعض الائمه من العلماء المتأخرین، ص 296، چاپ مصر.

88. سلیمان بن ایراهیم القندوزی الحنفی معروف به خواجه کلان (م 1270 هـ)، در کتاب ارزشمند و معروف خود ینابیع الموده، ج 3، ص 114.

89. عبدالکریم الیمانی (م پیش از 1291 هـ)، در سروده اش به ولادت فرخنده ی آن حضرت اشاره کرده است و قندوزی آن را در باب هشتاد و چهارم از ینابیع الموده ذکر کرده است.

90. شیخ حسن العداوی الحمزاوی الشافعی المصری (م 1303 هـ)، مشارق الانوار فی فوز اهل الاعتبار، ص 153، چاپ مصر.

91. مولف تشیید المبانی (م پیش از 1306 هـ) به نقل از: استقصاء الافهام، میر حامد حسین هندی، ص 103، چاپ لکنهو.

92. مؤمن بن حسن بن مؤمن الشبلنجی المصری الشافعی، (م 1308 هـ)، نورالابصار فی مناقب ال النبی الاطهار، ص 150، قاهره 1322.

93. قاضی محقق بهلول بهجت الافندی القندوزی زنگه زوری (م 1350 هـ)، تشریح و محاکمه در تاریخ آل محمد، ترجمه ی فارسی با تعلیفات مرحوم آیت الله سید محمد طالقانی، فصل پایانی، چاپ تهران با مقدمه ی آیت الله العظمی سید شهاب الدین مرعشی نجفی (قدس سره الشریف).

94. محمد شفیق غربال (م 1380 هـ) عضو المجمع اللغوی قاهره، دائره المعارف، چاپ قاهره، 1965 م، با عنوان الائمه الاثنی عشر.
95. خیر الدین الزرکلی الوهابی (م 1396 هـ) الاعلام (وی امام مهدی (ع) را فرزند [امام] الحسن العسکری الخالص [امام] علی الهادی [ع] و متولد نیمه ی شعبان سال 255 در شهر سامراء می داند) ر.ک: الاعلام، ج 6، ص 80.

96. عبدالرزاق بن شاکر البدری الشافعی (معاصر)، سیره الامام العاشر علی الهادی (ع)، ص 131، چاپ عراق.

97. یونس احمد السامرائی (معاصر)، سامراء فی ادب القرن الثالث الهجری، ذیل کلمه ی «العسکری»، چاپ بغداد با همکاری دانشگاه آن شهر 1968 میلادی.

98. شیخ الاسلام ابراهیم بن سعد الدین، ر.ک: الامام المهدی، علی محمد دخیل، ص 279، نجف 1385 هـ و منتخب الاثر، ص 338 .
99. الابیاری، جالیه الکدر فی شرح منظومه البرزنجی، ص 207، چاپ مصر.

100. البدخشی، مفتاح النجا، ص 189 (نسخه ی مخطوط).

101. احمد بن ابراهیم بن هاشم ابومحمد الطوسی البلاذری، ر.ک: الامام المهدی، ص 279 و منتخب الاثر ص 326.

102. احمد بن ابی الحسن النامقی الجامی، ر.ک: ینابیع الموده، احوال امیرالمؤمنین (ع)، به نقل از: دفاع عن الکافی، ج 1، ص 589.

103. احمد الجامی، النغمات (که حائری آن را در الزام الناصب ذکر کرده است). ر.ک: دفاع من الکافی، ج 1، ص 589.

104. احمد بن جلال الدین محمد فصیح الخوافی، مجمل فصیحی، ج 1، ص 231، مشهد 1341.

105. احمد بن ضیاء ابوالسرور الحنفی (طی فتوای خود) به نقل از: منتخب الاثر، ص 6 و الامام المهدی، ص 279.

106. احمد بن محمد بن عبدالعزیز بن شاذان ابومسعود البجلی، ر.ک: الامام المهدی فی نهج البلاغه، شیخ مهدی فقیه ایمانی.

107. احمد بن محمد بن علی، ابوعلی العمادی النسوی، ر.ک: الامام المهدی فی نهج البلاغه، شیخ مهدی فقیه ایمانی.

108. بدیع الدین قطب مدار، معاصر عارف عبدالرحمن، مراه الاسرار، ر.ک: کشف الاستار، نوری، ص 51، ش 27.

109. تقی الدین بن ابی منصور، به نقل از: الشعرانی در باب شصت و پنجم الیواقیت.

110. الجهضمی، موالید الائمه، به نقل: بحارالاوار، ج 5، ص 314.

111. شمس الدین تبریزی، ر.ک: ینابیع الموده، ص 472، چاپ استامبول و الامام المهدی، ص 280.

112. شمس الدین یوسف بن قز علی بن عبدالله البغداید الحنفیف ر.ک: الزام الناصب به نقل از: دفاع عن الکافی، ج 1، ص 590.

113. عبدالرحمن الصوفی از عارفان شهیر سده ی یازدهم، در کتاب خود «مراه الاسرار»، ص 31 به ولادت حضرت حجت (ع) تصریح کرده است و حایری در الزام الناصب آن را نقل کرده است.

114. شیخ عبیدالله الامرتسری الحنفی، ارجح المطالب فی عد مناقب اسد الله الغالب امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب، ص 377، چاپ لاهور.

115. العبیدلی معروف به شیخ الشرف، التذکره فی علم النسب، ر.ک: الایمان الصحیح، السید القزوینی، ص 242.

116. عماد الدین الحنفی، ر.ک: کشف الاصتار، ص 60، منتخب الاثرف ص 340 و الامام المهدی، دخیل، ص 280.

117. عبدالرحیم بن محمد بن احمد بن شرابی، ابومنصور الشیرازی، به نقل از: الامام المهدی فی نهج البلاغه، فقیه ایمانی، ر.ک: دفاع عن الکافی، ج 1، ص 590.

118. محمد بن احمد بن ابراهیم بن هاشم الطوسی البلاذری، به نقل از: الزام الناصب، ر.ک: دفاع عن الکافی، پیشین.

119. محمد بن اسعد بن احمد ابو محمد الثقفی، به نقل از: الامام المهدی فی نهج البلاغه، ر.ک: دفاع عن الکافی، پیشین.

120. محمد بن حامد بن عبدالمنعم بن عبدالعزیز ابوماجد الواعظ، به نقل از: الامام المهدی فی نهج البلاغه، ر.ک: دفاع عن الکافی، ج 1، ص 591.

121. محمد بن عبدالواحد بن فاخر ابوعبدالله القرشی، پیشین.

122. محمد بن محمد المالکی، به نقل از: منتخب الاثر، ص 6 و الامام المهدی، ص 280.

123. محمد بن محمود الحافظ البخاری، به نقل از: الزام الناصب ر.ک: دفاع عن الکافی، ج 1، ص 591.

124. محمود بن وهیب القراغولی الحنفی، جوهره الکلام، ص 157 تحت عنوان: المجلس الثلاثون فی فضائل محمد المهدی (ع).
125. ابن المهنی، انساب ال ابی طالب، به نقل از: الایمان الصحیح، ص 243.

126. السید النسیمی، به نقل از: ینابیع الموده، ص 472 و الامام المهدی، ص 281.

127. سید نعمت الله ولی، پیشین.

128. نورالدین عبدالرحمن بن قوام الدین الدشتی الجامی الحنفی، به نقل از: شواهد النبوه و الزام الناصب، ر.ک: دفاع عن الکافی، ج 1، ص 591.

129. یحیی بن محمد الحنبلی، به نقل از: منتخب الاثر، ص 6 و الامام المهدی، ص 281.

130. یوسف بن یحیی بن علی الشافعی، عقدالدرر، به نقل از: الزام الناصب، ر.ک: پیشین.

131. دکتر محمد بیومی مهران، استاد دانشکده ی آداب در دانشگاه اسکندریه، الامامه و اهل البیت، ج 3، مرکز الغدیر، قم – بیروت 1415 ق.

132. دکتر اسعد وحید القاسم، استاد دانشگاه مانیلف ازمه الخلافه و الامامه و آثارها المعاصره، مرکز الغدیر، قم – 1418 هجری، مولف محترم از برادران سنی فلسطینی است که بر اثر تحقیق و تتبع به مذهب امامیه گراییده است. وی در صفحات 238-253 از ترجمه ی کتابش با عنوان در جستجوی حقیقت، ترجمه ی سید محمد جواد مهری، بنیاد معارف اسلامی – قم – 1372 شمسی، به نسب صحیح و ولادت ولی عصر مهدی موعود (ع) تصریح می کند.

133. الشیخ عثمان العثمانی، تاریخ الاسلام و الرجال، ص 370 (نسخه ی مخطوط.)

134. الشیخ نجم الدین الشافعی، منال الطالب، به نقل از: من هوالمهدی، ص 442، نشر اسلامی، قم 1417.

135. محمد مبین المولوی الهندی، وسیله النجاه، ص 417، چاپ لکهنو.