احمد امین، سعد محمد حسن و ابوزهره در کتاب های خود المهدی و المهدویه، المهدیه فی الاسلام و الامام الصادق به انکار مسئله ی مهدویت پرداخته اند و یکی از بهانه های ایشان، تهی بودن صحیحین از احادیث المهدی است.

کسی که بیش از همه بدین حربه متوسل شده است و در محوریت بخشیدن به صحیحین، راه افراط پیموده، به گونه ای که «ورود حدیث در صحیحین» را شرط «متواتر» تلقی شدن آن دانسته است، علی حسین السائح اللیبی المغربی است که در اثر خود «تراثنا و موازین النقد» ص 185-187 به ابراز این نظریات مدرن! در ساحت علم الحدیث پرداخته است.