منکران مهدویت انگیزه ها و نقطه عزیمت های بسیار دوری از فرهنگ و روش اسلام در لزوم ایمان آوردن به عقاید دینی دارند. اسلام در دعوت خود، همچنان که بر عقل و منطق تأکید می کند، بر فطرت و تعبد به غیب نیز تکیه دارد. ایمان به غیب، بخشی از عقیده یک مسلمان است؛ چه آن که قرآن و سنت، مؤمنان را بدان فرا خوانده اند. خداوند سبحان می فرماید:

الم، این کتابی است که در آن شک نیست و هدایتگر پرهیزکاران است، آنان که به غیب ایمان دارند... [1]

و نیز می فرماید:

آنها از اخبار غیب اند که به تو وحی می کنیم. [2]

در سنت نبوی نیز صدها روایت وجود دارد که بر ایمان به غیب و تصدیق خبرهای انبیا و رسولان الهی تأکید می کند. و شخص مسلمان هرگز نمی تواند ایمان به غیب را انکار کند، خواه بتواند اسرار و چگونگی آن را دریابد و خواه نتواند چنانکه باور ما نسبت به ملائکه و جن و عذاب قبر و سئوال نکیر و منکر و سایر امور غیبی که قرآن کریم یا رسول خدا (ص) (بر طریق نقل راویان قابل اعتماد) ما را از آنها مطلع ساخته اند، از همین دسته ی دوم اند.

از مهمترین این امور ظهور امام مهدی (عج) در آخرالزمان و آکنده ساختن زمین از عدل و داد، پس از لبریز شدن آن از ظلم و ستم است. تمامی کتب روایی صحاح و مسانید و سنن چه صراحتاً و چه تلویحاً از مهدی سخن گفته اند، پس هیچ مسلمانی نمی تواند با وجود طرق متعدد و وثاقت راویان آن احادیث و وجود دلایل تاریخی گوناگون، به انکار مهدی (ع) بپردازد.

از این روی، انکارگران – خواه از دسته ای باشند که از نظریات مستشرقان متأثر شده اند و خواه از گروهی باشند که تعصب نسبت به میراث پیشینیان، ایشان را به این موضع گیری کشانده است همگی کوشیده اند تا پس از آن که مکرهایشان رسوا و خنثی گشت و دست آویزشان در مقابل ادله ی نقلی فراوان و برهان های قاطع و اعتراف های پیاپی علمای اسلام به وجود مهدی موعود کارگر نیافتد و راه بجایی نسپرد شبهات بی اساس و ابهام آفرینی های پوچ و بی ارزشی را ترویج کنند تا امت اسلامی را از ایفای نقش خود و به انجام رساندن رسالت و مسئولیت های خویش در مرحله ی «انتظار» باز دارند.

در این زمینه به مغالطه های مختلفی دست یازیده اند، چه آنکه گمان برده اند طول عمر امام مهدی (ع) با علم و منطق عقلانی ناسازگار است. باری اگر این پندار باطل ایشان براساس موازین علمی و قواعد منطقی و متد صحیح تفکر، بررسی شود، به روشنی خواهیم دید که با دانش و خرد فاصله بسیاری دارد.

مهمترین شبهاتی که در این زمینه عنوان کرده اند، مسئله کمی سن امام (ع)، طول عمر شریف آن حضرت، فایده ی «غیبت» برای ایشان و بهره امت از محضر وی در حال غیاب اوست که ما براساس منطق علمی و دلیل عقلی به پاسخ گویی به آن ها می پردازیم.