«وایزمن» بیولوژیست آلمانی در این زمینه سخنی شنیدنی دارد، او می گوید: مرگ لازمه ی قوانین طبیعی نیست و در عالم طبیعت، از عمر ابد گرفته تا عمر یک لحظه ای، همه نوعش وجود دارد. آن چه طبیعی و فطری است، عمر جاودانی و ابدی است! بنابراین، عمر نهصد و شصت و نه ساله ی «متوشالح»، نه مردود عقل است و نه مردود علم. در همین دوره ی ما میزان طول عمر بالا رفته است و دلیلی ندارد که از این بالاتر هم نرود و یک روز نیاید که بشر به عمر نهصد ساله برسد. [1]

در این زمینه، علامه ی حایری مازندرانی سمنانی، مثنوی فخیمی سروده اند که مشتمل بر یکصد و نود و هفت بیت است، اکنون بخشی از آن را ذکر می کنیم:

گفت پیغمبر بر او بی مر ثنا

که خلقتم للبقاء لا للفنا

و این نه تنها در بقای جان بود

در جهان هم در خور امکان بود

عمر و صد افزون، که گفته بیش نیست

خود خِرَد را این غلط در پیش نیست

عادت اقران قیاس ای دون بگیر

مرگ این و آن مگو شد زود و دیر

اصل و قانون طبیعی خود بقا است

بر خلاف اصل، مرگ است و فناست

کانچه شد بالطبع، ماندن شایدش

هست را ماندن طبیعی آیدش

مرگ تغییر است و تغییر است قسر

نیست هرگز شیشه را بی سنگ کسر

هر چه لوخلی و طبعه ماندنی است

زآن نمی گردد چو گرداننده نیست

خود بقا را مقتضی در فطرت است

حرکتش را بی سبب کی فترت است

چون بقا را مقتضی بر جاستی

تا نیاید مانع، او بر پاستی

مانعش نبود جز امر کردگار

گر نباشد امر ، باشد استوار

آری او خمرگ من و تو آفرید

لیک یک یا چند تن هم برگزید

تا بمانند و نگهبانی کنند

عرش را بر فرش دربانی کنند

فیض را قسمت کند از دست حق

کارشان بسته است در پیوست حق

لیله القدری به امر رب کنند

کار الف شهر در یک شب کنند

مقتضی موجود و مانع نیست چون

شک در این، نزد خرد هست از جنون

و این نه تنها در وجودش اقتضاست

بلکه سری زاصطفا و زار تضاست

در وصف مولانا ابا صالح المهدی (ع):

هیکلش طالوتی و تنش آهنین

پنجه اش پولادی و زرین جبین

نقطه ی عدل است خود در این مزاج

نی به افراطش نه تفریط امتزاج

طینش زکهکل فخار نیست

نور حق است او بت فخار نیست

نیست از صلصال تنها طینتش

داده علیین هم از خود زینتش

جسم او روح است و روح الله دروست

اقتدای عیسی از این ره بدوست

حق او داند خداوند علیم

رو بخوان تو سوره ی طسم

بس بود در وصف قطب کان فکن

آیت قرآن، نرید ان نمن