از سوی دیگر، خداوند سبحان، شاخص های این اکسیر کمال آفرین را برای انسان ها بازگو کرده است:
«ذلک الکتاب لاریب فیه، هدی للمتقین * الذین یؤمنون بالغیب و یقیمون اللاه و مما رزقناهم ینفقون [1]* اولئک علی هدی من ربهم و اولئک هم المفلحون» [2]؛ این کتابی است که در (حقانیت) آن هیچ تردیدی نیست، (و) مایه ی هدایت تقوا پیشگان است * آنان که به غیب ایمان می آورند و نماز را برپا می دارند و از آن چه به ایشان روزی داده ایم، انفاق می کنند ... آنها برخوردار از هدایت الهی و رستگارانند.
قرآن کریم، «ایمان به غیب» را اولین شاخص «تقوا» بر می شمارد. براساس هستی شناسی توحیدی، عالم از دو بخش «نشئه ی شهود» و «نشئه ی غیب» یعنی عالم مشهود و محسوس و عالم نامشهود و غیر محسوس تشکیل یافته است. موحد متقی کسی است که عالم نامحسوس «غیب» را به همه ی گستردگی و عناصر و اجزاءش باور داشته باشد.
در این زمینه، علامه ی طباطبایی (ره) چنین می فرمایند: «الغیب خلاف الشهاده و یطلق علی ما لا یقع علیه الحس و هو الله سبحانه و آیاته الکبری الغائبه عن حواسنا...» [3] «غیب بر خلاف شهادت (مشهود) است و بر همه ی امور نامحسوس اطلاق می گردد که همان خداوند سبحان و نشانه های بزرگ پنهان اش ... است».
از آنجا که حضرت حجت بن الحسن المهدی (ع)، منجی موعود و منتظر، از بزرگترین آیات [4] پنهان الهی است که خداوند سبحان در قرآن مجید، ظهور او را وعده ی حتمی خود معرفی فرموده است، [5] پس، بر پایه ی آیات پیش گفته، ایمان به حضرتش از مقومات تقوا و عامل رستگاری شمرده می شود.
همچنین علامه ی طباطبایی در بحث روایی ذیل همین آیه، این حدیث در خور توجه از امام صادق (ع) نقل می کنند:
عن الصادق (ع) فی قوله تعالی «الذین یؤمنون بالغیب» قال: «من آمن بقیام القائم (ع)؛ انه حق»؛ اقول و هذا المعنی مروی فی غیر هذه الروایه. [6]
امام (ع) در باره ی «الذین یؤمنون بالغیب» فرمودند: کسانی که به قیام مهدی (ع) باور دارند و آن را حق می شمارند. تا اینجا ضرورت ایمان به «مهدویت» روشن شد. حال باید مقومات و پیش نیازهای این ایمان را جستجو کنیم. و به بیان دیگر، باید ببینیم چه کسی را می توان «مهدی باور» دانست؟ در این مجال، پرسش اساسی این است که آیا شناخت نام و نسب حضرت حتی شناختی دقیق و کامل و شناخت نقش، جایگاه، سیره، رسالت و سایر شناخت های پیرامونی مربوط به قیام ایشان، برای وارد شدن در جرگه ی مؤمنان به مهدی (عج) کافی است؟
آیا کسی که صرفاً در راه به دست آوردن این شناخت ها تلاش مقرون به توفیقی را مبذول دارد، «مهدی باور» تلقی می شود؟
برای پاسخگویی بدین سئوال، باید ماهیت ایمان و مؤلفه های تشکیل دهنده ی آن را بررسی کرد؛ زیرا «مهدی باوری» هم یکی از مصادیق و صغریات پدیده ی کلی «باورمندی» است و پرواضح است که چنانچه مقومات مطلق «ایمان» باز شناخته شود، ناگزیر مقدمات واجب التحصیل ایمان به ولی عصر (ع) نیز کشف خواهد شد. اما در این مجال اندک، فرصت برری مبسوط و توضیح مشروح این مطلب وجود ندارد. بنابراین، به بیان فشرده ای در این باب اکتفا می گردد:
[1] بقره، 2-3
[2] بقره، 5
[3] المیزان، محمد حسین طباطبایی، ج 1، ص 49
[4] در زیارت آل یس که در توقیع شریف از ناحیه ی مقدسه برای محمد بن عبدالله حمیری صادر شده است، چنین می خوانیم: «السلام علیک یا داعی الله و ربانی آیاته» و در دعای پس از آن حضرت را «کلمه ی تامه ی الهی» می نامیم.
[5] مولانا فیض کاشانی در کتاب منظوم خود شوق مهدی در این خصوص، چنین می گوید:
