شاید در چند سطر بتوان انتظار را اینگونه معنا کرد:

انتظار یعنی پرچم مقاومت و ایستادگی.

انتظار یعنی شعار عدالت خواهی و آزادگی.

انتظار یعنی تبلور آیه ی «فطرت» و رهآورد حدیث «کنز».

انتظار یعنی قصه ی شوریدگی عاشقان حضرت دوست.

انتظار یعنی پاسداشت شرافت و کرامت انسانی.

انتظار یعنی حماسه ی تبر ابراهیم و ذوالفقار علی (ع).

انتظار یعنی تفسیر خون نامه ی نینوا.

انتظار یعنی ضمانت نامه ی پیروزی هابیلیان.

انتظار یعنی دریچه ای رو به بساتین ملکوت.

انتظار یعنی بهانه ای برای تپیدن قلب تاریخ.

انتظار یعنی زورقی عرض پیما در گرداب شهوات و موج خیز هواهای نفسانی.

انتظار یعنی واحه ی سبز معنی در برهوت ماده.

و انتظار یعنی چکامه ی شورانگیز یکتاپرستی.

از پیامبر مکرم اسلام (ص) دو روایت معروف نقل شده است که با مقایسه ی آن دو می توان به یکی از ویژگی های مهم «انتظار» پی برد؛

«افضل الاعمال احمزها» [1] و «افضل اعمال امتی، انتظار الفرج» [2].

نتیجه ی دو مقدمه فوق [3] این است که «انتظار» از دشوارترین تکالیف شرعی محسوب می شود. کشف این ویژگی «انتظار»، هضم چرایی عظمت پاداش منتظران را آسان تر می کند.