آدمی فطرتاً کمال جوست و از عیب، نقس، پستی و زشتی گریزان است. از این رو، در پی یافتن کمال مطلق و متصل شدن به منبع قدرت مطلق، علم مطلق، زیبای مطلق و ... است.

او می داند که همه ی موجودات، به جز خدای متعال به حسب مراتب و درجات از نقصی نسبی برخوردارند. بدین جهت، جان آدمی در فرار از این نقصان ها، آرامش خود را تنها در نام و یاد خدا باز می یابد؛

«الا بذکرالله تطمئن القلوب» [1]؛ آگاه باش که تنها با یاد خدا، دل ها آرامش می یابد.

اما دریغ و صد دریغ که هم از یاد و خاطرش غافل و هم در عبادتش کاهل؛ پس نه به لقایش واصل و نه طمأنینه قلبش حاصل.

آوار شهرت و حجاب کثرات، آدمی را از قبله ی فطرت خویش غافل ساخت و تلبیس ابلیس و تزیین این حتام ناچیز، یاد حضرت دوست را در دل وی میراند و از یکتا پرستی اش باز داشت.

رب رحیم عزّ اسمه که ضلالت عباد را نمی تافت، خلص احباء و کمل اولیای خود را برگزید و به سوی مردمان گسیل داشت تا تومار توحید را که در پگاه الست با مرکب فطرت و مهر «بلی» ممهور ساخته بودند، از آنان مطالبه کنند و خردهای ایشان این رسولان باطنی را بر آشوبند و مشام جانشان را با رایحه ی روح نواز جان جانان معطر سازند و مرغ دلشان را در سپهر بیکران لاهوت به پرواز در آرند و کاه وجودشان را در حوزه ی مغناطیس کهربای کبریایی در اندازند و این جویندگان وصل را به اصل خویش رهنمون گردند. [2]

در مقطع غیبت و دوره ی خداگریزی های مدرن و خداستیزی های پسامداران آخرالزمان، حضرت بقیه الله الاعظم (عج) آن ذخیره ی الهی و ابر مرد آسمانی، گلبانگ یکتاپرستی را در زیر این گنبد مینا فریاد خواهد کرد و با درفش توحید چونان آذرخش بر سر طواغیت خدا ستیز فرود خواهد آمد.

آنگاه که زمین از لوث وجود دین ستیزان تطیر شد، آن «علم منصوب و علم مصبوب» [3] با سیره ی خویش و رفتار و گفتارش، اسرار کتب آسمانی و پیام وحی الهی را برای تفقه جویان، تفسیر [4] خواهد کرد. آن محمد (ص) با بعثتش، قرآن را برای بشریت به ارمغان آورد و این محمد (ص) اهداف قرآن را در جامعه ی بشری متحقق می سازد.

میم و هاء و میم و دال آمد برون

در کف او ذوالفقاری آبگون

دعوت او دعوت پیغمبری

صولت او در معارک حیدری

غیبت او آمده عین حضور

در بطونش جلوه گر نور ظهور

حیدر صفدر امیرالمؤمنین

گفت اندر خطبه خطبه با اهل یقین

کاول ما جز محمد (ص) نیست کس

و آخر ما هم محمد (ص) دان و بس [5]