کوته فکران و سیه دلانی چون احمد کسروی، شریعت سنگلجی، سلمان رشدی، و اخیراً احمد الکاتب که برای «منورالفکر» نامیده شدن در جامعه، و کف و هوراهای مادام و مسیوهای ماورای بحار ذوق زده می شدند و غش می کردند، طعمه های خوبی بودند که سیه فکران سلطه جو و حیله باز آنان را به راحتی با اعطای مدال های حلبی «نویسنده ی آزاداندیش» و «متفکر منصف» و «پژوهنده ی روشنفکر» به دام خود بکشند و به اصطلاح روان شناسان، آنان را «شرطی» کنند؛ یعنی مستقیم یا غیر مستقیم به آنان گوشزد کنند که هر لقب و عنوان یاکف و هورا در برابر یک ضربه به اصول و باورها یا یک دهن کجی به مفاخر و ارزشها نصیب شان خواهد شد. در این میان ایده ی ناب و قرآنی «مهدویت» نیز توسط برخی از این دین فروشان، مورد معامله قرار گرفت.