شهر پرآشوب و غارت دل و دین است

باز مگر شاه ما به خانه ی زین است

آینه ی روست یا که جام جهان بین

آتش طور است یا شعاع جبین است

با که توان گفت این سخن که نگارم

شاهد هر جایی و پرده نشین است

شه تویی ای دوست در قلمرو دل ها

کشور جان ها تو را به زیر نگین است

خسرو عالمم به چشم نیاید

اگر تو اشارت کنی که چاکرم این است

بر سر بالین بیا که آخر عمر است

رخ بنما کاین نگاه بازپسین است

هر که به روی تو دید زلف تو، گفتا

کفر به دین همچون شب به روز، قرین است

نیست چوبی نور لطف نار جلالت

نار تو خواهم که رشک خلد برین است

در خورم «اسرار» تنگنای جهان نیست

مرغ دلم شاهباز سدره نشین است


دل و جانم فدای حضرت دوست

نی، فدای گدای حضرت دوست

چشم فتان او بلای دلست

دل فدای بلای حضرت دوست

هست پاداش نیستی، هستی

نیست شو در هوای حضرت دوست

گر فنا شد وجود ما گو شو

باد دایم بقای حضرت دوست

از دل و دین و هست و نیست بِرَست

هر که شد مبتلای حضرت دوست

خلد و کوثر به جرعه ای بفروش

غیر مگزین به جای حضرت دوست

دیر جویان و هم حرم پویان

همه رو در سرای حضرت دوست

جمله زیر لوای رحمت بین

خاصه اهل ولای حضرت دوست

گاه جامم به لب گهی جانم

تا چه باشد رضای حضرت دوست

دم عیسی گرفت باد سحر

از دم جانفزای حضرت دوست

گشت «اسرار» از سرایت فیض

مرغ دستانسرای حضرت دوست