آمد بهار و بوستان شد رشک فردوس برین

گل ها شکفته در چمن، چون روی یار نازنین

از ارغوان و یاسمن، طرف چمن شد پرنیان

و از اقحوان و نسترن، سطح دمن دیبای چین

از قمری و کبک و هزار آید نوای ارغنون

و زسیره و کوکو و سار آواز چنگ راستین

شد موسم عیش و طرب، بگذشت هنگام کرب

جام می گلگون طلب، از گل عذاری مه جین

خاصه کنون کاندر جهان، گردیده مولودی عیان

کز بهر ذات پاک آن، شد امتزاج ماء و طین

از بهر تکریمش میان برجسته خیل انبیا

از بهر تعظیمش کمر خم کرده، چرخ هفتمین

مهدی امام منتظر، نوباوه ی خیر البشر

خلق دو عالم سر به سر بر خوان احسانش نگین

مهر از ضیاء اش ذره ای، بدر از عطایش دره ای

دریا زجودش قطره ای، گردون زکشتش خوشه چین

مرآت ذات کبریا، مشکوه انوار هدا

منظور بعث انبیاء مقصود خلق عالمین

امرش قضا، حکمش قدر، حبش جنان، بغضش سقر

خاک رهش زیبد اگر بر طره ساید حور عین

دانند قرآن سر به سر، بابی زمدحش مختصر

اصحاب علم و معرفت، ارباب ایمان و یقین

سلطان دین، شاه زمن، مالک رقاب مرد و زن

دارد به امر ذوالمنن، روی زمین زیر نگین

گر نه وجود اقدسش ظاهر شدی اندر جهان

کامل نگشتی دین حق زامروز تا روز واپسین

ایزد به نامش زد رقم، منشور ختم الاوصیاء

چونان که جد امجدش گردید ختم المرسلین

نوح و خلیل و بوالبشر، ادریس و داود و پسر

از ابر فیضش مستمد، از کان علمش مستعین

ظاهر شود آن شه اگر، شمشیر حیدر بر کمر

دستار پیغمبر به سر، دست خدا در آستین

دیاری از این ملحدان، باقی نماند در جهان

ایمن شود روی زمین، از جور و ظلم ظالمین

من گر چه از فرط گنه شرمنده و زارم ولی

شادم که خاکم کرده حق با آب مهر تو عجین

خاصه کنون کز فیض حق مدحت سرودم آن چنان

کز خامه ریزد بر ورق، جای مرکب انگین

بر دشمنان دولتت، هر فصل باشد چون خزان

بر دوستانت هر مهی بادا چو ماه فروردین

ای حضرت صاحب زمان ای پادشاه انس و جان

لطفی نما بر شیعیان، تأیید کن دین مبین

(با تلخیص)