نام و کنيه [1] امام زمان‏عليه السلام همان نام و کنيه پيامبر اسلام‏صلي الله عليه وآله وسلم است و در برخي از روايات از بردن نام ايشان تا هنگام ظهور، نهي شده است.

لقب‏هاي مشهور آن حضرت عبارتند از: مهدي، قائم، منتظَر، بقيةالله، حجّت، خلف صالح، منصور، صاحب الامر، صاحب الزمان و وليّ‏عصر که معروف‏ترين آن‏ها «مهدي» است.

هر يک از اين لقب‏ها، بيانگر پيام ويژه‏اي درباره آن بزرگوار است.

آن امام خوبي‏ها را «مهدي» گفته‏اند زيرا که هدايت شده‏اي است که مردم را به سوي حق مي‏خواند و «قائم» خوانده‏اند چون براي حق، قيام خواهد کرد و «منتظَر» ناميده‏اند زيرا که همگان در انتظار مقدم اويند و «بقيةاللّه» لقب داده‏اند چرا که باقيمانده حجت‏هاي خدا و آخرين ذخيره الهي است.

«حجّت» به معني گواه خدا بر خلق و «خلف صالح» به معني جانشين شايسته براي اولياء خداست. او «منصور» است چون از سوي پروردگار ياري مي‏شود و «صاحب الأمر» است چون امر ايجاد حکومت عدل الهي به عهده اوست. «صاحب الزمان و وليّ عصر» نيز به معني آنست که او حاکم و فرمانرواي يگانه زمان است.