در روايات پيامبر اکرم‏صلي الله عليه وآله وسلم و اهل بيت پيامبرصلي الله عليه وآله وسلم شمايل و اوصاف حضرت مهدي‏عليه السلام بيان شده است که به برخي از آن‏ها اشاره مي‏شود:

آن بزرگوار چهره‏اش جوان و گندمگون، پيشاني‏اش بلند و تابنده، ابروانش هلالي و کشيده، چشمانش سياه و درشت، بيني‏اش کشيده و زيبا و دندان هايش برّاق و گشاده است. بر گونه راست آن امام، خالي مشکين و در ميان شانه‏اش اثري چون اثر نبوّت ديده مي‏شود و اندام مبارکش متناسب و دلرباست.

بعضي از ويژگي‏هاي آن وجود شريف که در سخنان معصومين عليهم السلام بيان گرديده، از اين قرار است:

او اهل عبادت و شب زنده داري، زهد و ساده زيستي، صبر و بردباري، عدالت و نيکوکاري است. آن حضرت سرآمد همگان در علم و دانش و وجود نازنينش چشمه‏سار برکت و پاکي است. او اهل قيام و جهاد، رهبر جهاني، انقلابيِ بزرگ، منجي نهايي و مصلح موعود بشريّت است. آن وجود نوراني از تبار رسول خداصلي الله عليه وآله وسلم و از اولاد فاطمه زهراعليها السلام و نهمين فرزند از نسل سيدالشهداءعليه السلام است که به هنگام ظهور بر کعبه تکيه زند و پرچم پيامبر را در دست گيرد و با قيام خود دين خدا را زنده و احکام خداوند را در سراسر گيتي جاري کند و جهان را پر از مهرباني و داد گرداند پس از آن که پر از جور و بيداد شده باشد. [1] .

زندگي امام مهدي‏عليه السلام شامل سه دوره پرفراز و نشيب است:

1- دوره اختفا: زندگي پنهاني آن حضرت از آغاز ولادت تا زمان شهادت امام عسکري‏عليه السلام است.

2- دوران غيبت: از هنگام شهادت امام يازدهم‏عليه السلام شروع گرديده تا هر زمان که به اراده خداوند ظهور کند، ادامه خواهد يافت.

3- عصر ظهور: پس از طي شدن دوران غيبت و به خواست پروردگار جهان، امام دوازدهم‏عليه السلام ظهور خواهد کرد و دنيا را سرشار از خوبي‏ها و زيبايي‏ها خواهد نمود. هيچ کس زمان ظهور آن موعود منتظَر را نمي‏داند و از امام عصرعليه السلام روايت شده، آنها که براي ظهور، زماني را تعيين کنند، دروغگو هستند. [2] .