يکي از فرازهاي خواندني زندگي امام مهدي‏عليه السلام در سال‏هاي نخستين تولد و پيش از دوران غيبت، معجزه‏ها و کرامت‏هايي است که به وسيله آن حضرت، انجام گرفته است و معمولا اين بخش از حيات آن آيت بزرگ الهي، مورد غفلت واقع شده است.

ما تنها يک نمونه از آن‏ها را مي‏آوريم:

ابراهيم بن احمد نيشابوري گويد:

زماني که عمروبن عوف، [که فرمانروايي ستمگر بود و به کشتن شيعيان، علاقه فراوان داشت.] قصد کشتن مرا کرد به شدت بيمناک شدم و وحشت همه وجودم را فرا گرفت. پس با خاندان و دوستان خود خداحافظي کرده و رو به جانب خانه امام حسن عسکري‏عليه السلام کردم تا با ايشان نيز وداع کنم و در نظر داشتم که پس از آن بگريزم. چون به خانه امام وارد شدم، در کنار امام حسن عسکري‏عليه السلام پسري ديدم که رويش مانند شب چهاردهم مي‏درخشيد به گونه‏اي که از نور سيماي او حيران گشتم و نزديک بود آنچه را در خاطر داشتم [يعني ترس از کشته شدن و تصميم به فرار] فراموش کنم.

[در اين هنگام آن کودک] به من گفت: «اي ابراهيم، نيازي به گريختن نيست! به زودي خداي متعال، شرّ او را از تو دور خواهد کرد!»

حيرتم بيشتر شد، به امام عسکري‏عليه السلام گفتم: فداي شما شوم! اين پسر کيست که از درون من خبر مي‏دهد؟! امام عسکري‏عليه السلام فرمود: او فرزند من و جانشين پس از من است....

ابراهيم گويد: بيرون آمدم در حالي که به لطف خداوند اميدوار بودم و به آنچه از امام دوازدهم، شنيده بودم، اعتماد داشتم. چندي بعد، عمويم مرا به کشته شدن عمرو بن عوف، بشارت داد. [1] .