يکي از برنامه‏هاي شيعيان، فرستادن هداياي مادّي و واجبات مالي براي امامان معصوم‏عليه السلام بوده است و آن بزرگواران پس از پذيرفتن آن‏ها، از نيازمندان جامعه رفع نياز مي‏کردند.

ابن اسحاق يکي از وکيل‏هاي امام حسن عسکري‏عليه السلام مي‏گويد: اموالي از شيعيان را به محضر امام يازدهم‏عليه السلام بردم تا به آن حضرت تقديم کنم. در آن حال فرزند خردسال حضرت با چهره‏اي که مانند ماه تمام مي‏درخشيد در کنار امام حضور داشت. امام عسکري‏عليه السلام رو به فرزند خود کرده فرمود: فرزندم هداياي شيعيان و دوستانت را باز کن! کودک فرمود: اي مولاي من! آيا رواست دستِ پاک [خود] را به هداياي ناپاک و اموال پليدي که حلال و حرام آن به يکديگر آميخته است دراز کنم؟!

امام عسکري‏عليه السلام فرمود: اي ابن اسحاق، آن چه در ميان اينان است بيرون آور تا حلال و حرام آن را جدا کند!! پس اولين کيسه را بيرون آوردم. کودک گفت: اين کيسه از فلان شخص از فلان محله شهر قم است [و نام او و نام محله‏اش را فرمود] که در آن شصت و دو اشرفي است. چهل و پنج اشرفي از آن، بهاي فروش زمين سنگلاخي است که صاحبش آن را از پدر خود، ارث برده است و چهارده دينارِ آن بهاي نه جامه است که فروخته و سه دينارش وجه اجاره دکان‏ها است.

امام عسکري‏عليه السلام فرمود: فرزند عزيزم! راست گفتي. اکنون اين مرد را راهنمايي کن که کدام [از اين اموال] حرام است؟! کودک با دقت تمام، سکّه‏هاي حرام را مشخص کرد و علت حرام بودن آن‏ها را به روشني بيان کرد!

سپس کيسه ديگري بيرون آوردم. آن کودک پس از بيان نام و نشان و محل سکونت صاحب آن، فرمود: در آن کيسه پنجاه اشرفي است که دست زدن بدان براي ما روا نيست. سپس علت ناپاکي آن اموال را يک به يک بيان کرد! آن گاه امام عسکري‏عليه السلام فرمود: پسر جانم راست گفتي! سپس رو به احمد بن اسحاق کرد و فرمود: همه را به صاحبانش برگردان يا سفارش کن که آن‏ها را به صاحبانش برسانند و ما را نيازي به آن نيست....[1] .