اولين نکته قابل طرح آن است که غيبت به معني «پوشيده بودن از ديدگان» است نه حاضر نبودن. بنابراين در اين بخش، سخن از دوره‏اي است که امام مهدي‏عليه السلام از چشمان مردمان غايب است و آنها او را نمي‏بينند و اين در حالي است که آن بزرگوار در بين مردم حضور دارد و در کنار ايشان زندگي مي‏کند. اين حقيقت در روايات امامان معصوم به عبارات گوناگون بيان گرديده است.

امام علي‏عليه السلام مي‏فرمايد:

سوگند به خداي علي، حجّت خدا در ميان مردم هست و در راهها (کوچه و بازار) گام برمي‏دارد؛ به خانه‏هاي آنها سر مي‏زند؛ در شرق و غرب زمين رفت و آمد مي‏کند؛ گفتار مردم را مي‏شنود و برايشان سلام مي‏کند؛ مي‏بيند و ديده نمي‏شود تا وقت [معيّن] و وعده [الهي]. [1] .

البته نوع ديگري از غيبت نيز براي آن حضرت بيان شده است.

دومين نائب خاص امام عصرعليه السلام مي‏گويد:

امام مهدي‏عليه السلام هر سال در موسم حجّ، حضور مي‏يابد. مردم را مي‏بيند و آنها را مي‏شناسد و مردم او را مي‏بينند ولي نمي‏شناسند. [2] .

بنابراين درباره حضرت مهدي‏عليه السلام غيبت به دو گونه روي مي‏دهد: آن بزرگوار در مواردي از ديدگان پنهان است و در مواردي ديگر ديده مي‏شود ولي شناخته نمي‏گردد اما در هر حال در ميان مردم حضور دارد.