به راستي چرا امام و حجت خدا در پس پرده غيبت قرار گرفته است و کدام علت سبب گرديد تا مردم از برکات ظهور او محروم گردند؟

درباره اين موضوع سخنان فراواني گفته شده و روايات فراواني نيز در دست است ولي پيش از پاسخ گفتن به سؤال فوق لازم است به نکته‏اي اساسي اشاره کنيم:

ما ايمان داريم که خداوند عالم هيچ کار کوچک و بزرگي را جز بر اساسِ حکمت و مصلحت انجام نمي‏دهد خواه اين مصلحت‏ها را بشناسيم يا خير. و نيز همه رويدادهاي خرد و کلانِ جهان با تدبير پروردگار و به اراده او انجام مي‏پذيرد که يکي از مهمترين آنها، حادثه غيبت امام مهدي‏عليه السلام است. بنابراين غيبت آن سرور نيز مطابق حکمت و مصلحت است اگرچه ما فلسفه آن را ندانيم.

امام صادق‏عليه السلام فرمود:

بي‏ترديد براي صاحب الامرعليه السلام غيبتي است که هر اهل باطلي در آن به شک مي‏افتد.

راوي از علت غيبت سؤال کرد. حضرت فرمود:

غيبت به سبب امري است که اجازه نداريم آن را براي شما بيان کنيم... غيبت، سرّي از اسرار الهي است ولي چون مي‏دانيم که خداوند بزرگ حکيم است مي‏پذيريم که همه کارهاي او [براساسِ] حِکمت است و اگرچه علّت آن کارها براي ما معلوم نباشد. [1] .

البتّه چه بسا انساني که همه افعال خداوند را حکيمانه مي‏داند و در برابر آنها سر تسليم فرود مي‏آورد، به دنبال دانستن راز و رمز بعضي از رويدادهاي عالم باشد تا به سبب علم به فلسفه يک پديده، آرامش نفس و اطمينان قلبي بيشتري يابد. بنابراين به بحث و بررسي پيرامون حکمت‏ها و آثار غيبت حضرت مهدي‏عليه السلام مي‏پردازيم و به روايات مربوط به آن اشاره مي‏کنيم: