قرآن کريم مي‏فرمايد:

«وَ قُلْ اِعْمَلُوا فَسَيَرَي اللَّهُ عَمَلَکُمْ وَ رَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ» [1] .

[اي پيامبر به مردم] بگو عمل کنيد [ولي بدانيد] که خداوند و پيامبرصلي الله عليه وآله و مؤمنان، کارهاي شما را مي‏بينند.

در روايات آمده است که مراد از «مؤمنون» در اين آيه شريفه، امامان معصوم‏عليهم السلام هستند. [2] بنابراين، اعمال مردم به نظر امام زمان‏عليه السلام مي‏رسد. و آن بزرگوار از پس پرده غيبت، شاهد و ناظر کارها است. اين حقيقت اثر تربيتي بزرگي دارد و شيعيان را به اصلاح کارهاي خود وامي‏دارد و از اين که در برابر حجّت خدا و امام خوبي‏ها به زشتي‏ها و گناهان آلوده شوند باز مي‏دارد. البته به هر اندازه توجه انسان به آن معدن صفا و پاکي، بيشتر باشد، آئينه دل و جانش، صفاي بيشتري مي‏يابد و اين روشني و زلالي در گفتار و رفتار او آشکارتر مي‏گردد.