بعضي گمان کرده‏اند که انتظار مصلح جهاني، افراد را در حالت سکون و بي تفاوتي قرار مي‏دهد و آنها که منتظرند تا اصلاحگري جهاني قيام کند و فساد و تباهي را بردارد، خود در مقابل بديها و پليدي‏ها واکنشي نخواهند داشت بلکه ساکت و بي تفاوت، دست روي دست خواهند گذاشت و تماشاگر جنايت‏ها خواهند بود!!

ولي اين نگاه، يک نگاه سطحي و به دور از انديشه و دقت است. زيرا با توجه به آنچه در حقيقت انتظار امام موعود و ويژگي‏هاي آن و نيز ابعاد انتظار و ويژگي‏هاي منتظران مطرح شد، روشن است که روحيه انتظار، آن هم با ويژگي‏هاي منحصر به فرد و جايگاه بي نظير امام مهدي‏عليه السلام نه تنها سکون و سردي را به دنبال ندارد بلکه بهترين عامل حرکت و پويايي است.

انتظار، در منتظر غوغايي مبارک و حرکتي هدف دار پديد مي‏آورد و هر چه منتظر، به حقيقت انتظار، نزديک‏تر شود سرعت حرکت او به سوي مقصد بيشتر خواهد شد. در پرتو انتظار، آدمي از خود محوري رهايي مي‏يابد و خود را جزئي از جامعه اسلامي مي‏بيند؛ بنابراين مي‏کوشد تا جامعه را در حد توان خود به صلاح و درستي نزديک کند و وقتي جامعه‏اي از عناصري اين چنين با هويّت تشکيل يابد، اجتماعي در جهت ترويج فضيلت‏ها پديد مي‏آيد و حرکت عمومي به سوي اقامه خوبي‏ها، شکل مي‏گيرد و در چنين محيطي که محيط صلاح و سازندگي و فضاي اميدبخشي و نشاط و عرصه تلاش و همياري و همکاري است، زمينه رشد باورهاي ديني و بينش عميق مهدوي در افراد جامعه پديد مي‏آيد و منتظران، که به برکت انتظار، در فساد محيط حل نشده‏اند بلکه هويت ديني و مرزهاي اعتقادي خود را حفظ کرده‏اند، در برابر سختي‏ها و مشکلات دوران انتظار بردباري مي‏کنند و به اميد تحقق وعده حتمي الهي بلاها را به جان مي‏خرند و لحظه‏اي گرفتار سستي و يا نااميدي نمي‏شوند.

راستي کدام مکتب و مذهبي را مي‏شناسيد که براي پيروان خود چنين مسير روشني را ترسيم کرده باشد؟! مسيري که با انگيزه‏اي الهي پيموده مي‏شود و در نهايت پاداشي بس بزرگ را به ارمغان مي‏آورد.