برابر روايات، جمعيتي که تحت حاکميّت جهاني امام مهدي‏عليه السلام بسر مي‏برند، با هم متحد و صميمي خواهند بود و در زمان بر پايي دولت مهدوي جايي براي کينه و دشمني نسبت به يکديگر در دل‏هاي بندگان خدا نخواهد ماند.

امام علي‏عليه السلام فرمود:

وَلَوْ قَدْ قامَ قائِمُنا... لَذَهَبْتِ الشَّحْناءُ، مِنْ قُلُوبِ الْعِبادِ...

وقتي قائم ما قيام کند، کينه از دلهاي بندگان برود.

در آن زمان ديگر بهانه‏اي براي کينه توزي نيست زيرا که روزگار عدل و دادگري است و حقي از کسي ضايع نمي‏شود و روزگار خردورزي و تعقّل است نه عقل ستيزي و شهوت پرستي. [1] بنابراين زمينه‏اي براي دشمني و کينه‏جويي باقي نمي‏ماند و از اين رو دل‏هاي مردم که تا پيش از اين، پراکنده و دور از هم بود، انس و الفت مي‏يابد و همگان به برادري و اُخوّت قرآني باز مي‏گردند [2] و چونان برادران با يکديگر همدل و مهربان مي‏شوند.

امام صادق‏عليه السلام در وصف روزگار سبز مهدوي فرموده است:

[در آن ايّام] خداوند وحدت و اُلفت بين قلوب پريشان و پراکنده برقرار کند. [3] .

و اگر دست خدا در کار است ديگر عجيب نيست که اين همدلي و صميميت به جايي رسد که تصور آن در دنياي کنوني که بحران تضادها و کشمکش‏هاي مادّي به اوج خود رسيده است، دشوار باشد.

امام صادق‏عليه السلام فرمودند:

وقتي قائم ما قيام کند دوستي واقعي و صميميت حقيقي بيان مي‏شود. هر نيازمندي دست مي‏برد و از جيب برادر ايماني‏اش به مقدار نياز برمي‏دارد و برادرش او را منع نمي‏کند. [4] .