وقتي همه منابع زميني براي امام مهدي‏عليه السلام آشکار گردد و برکات آسمان و زمين بر مردم زمان او بي‏دريغ جريان يابد و اموال بيت‏المال مسلمين به عدالت تقسيم گردد جايي براي فقر و تهيدستي نمي‏ماند و بشريت در دولت امام مهدي‏عليه السلام براي هميشه از چنگال فقر و نداري رها مي‏شود. [1] .

در روزگار او روابط اقتصادي بر اساس برادري و برابري شکل مي‏گيرد و اصل سودجوئي و منفعت‏طلبي شخصي، جاي خود را به حسّ دلسوزي و غمخواري و مواسات با برادران ديني مي‏دهد و در اين حال همه به يکديگر به عنوان اعضاي يک خانواده نگاه مي‏کنند و بنابراين همه، ديگران را از خود مي‏دانند و بوي يگانگي و يکرنگي در همه جا به مشام مي‏رسد.

امام باقرعليه السلام فرمود:

...(امام مهدي‏عليه السلام) هر سال دو بار به مردم مي‏بخشد و در هر ماه دوبار به آنها روزي (و نياز زندگي) عطا مي‏کند و [در اين کار] به مساوات بين مردم عمل مي‏نمايد تا اينکه [چنان مردم بي نياز مي‏شوند که] هيچ نيازمندي به زکات پيدا نمي‏شود...! [2] .

از روايات استفاده مي‏شود که عدم نيازمندي مردم به جهت روحيّه قناعت و بي‏نيازي روحي است. به بيان ديگر پيش از آنکه مردم از بيرون، صاحب مال فراوان شوند و بي‏نياز گردند از درون، روح بي‏نيازي در آنها پيدا مي‏شود و به آنچه خداوند از فضل خويش به آنها عطا کرده راضي و خشنود مي‏گردند و بنابراين چشمي به اموال ديگران ندارند.

پيامبر اسلام‏صلي الله عليه وآله در توصيف روزگار دولت مهدوي‏عليه السلام فرموده است:

...خداوند [روح] بي‏نيازي را در دل‏هاي بندگان قرار مي‏دهد. [3] .

اين در حالي است که پيش از ظهور روحيّه آزمندي و زياده‏طلبي عامل مؤثري در رقابت‏هاي غلط و انباشتن اموال بر روي هم و انفاق نکردن آنها به نيازمندان بوده است.

خلاصه اينکه در زمان امام مهدي‏عليه السلام بي‏نيازي از بيرون و درون خواهد بود. از سوئي ثروت سرشار به عدالت تقسيم مي‏گردد و از سوي ديگر قناعت، ويژگي اخلاقي مردمان مي‏شود.

پيامبر اکرم‏صلي الله عليه وآله پس از اينکه درباره بخشش امام مهدي‏عليه السلام به مردم بياناتي فرموده است مي‏افزايد:

و خداوند دل‏هاي امت محمّدصلي الله عليه وآله را از بي‏نيازي پُر مي‏کند و عدالت مهدوي همه آنها را در بر مي‏گيرد به گونه‏اي که [حضرت مهدي‏عليه السلام] امر مي‏کند تا ندا دهنده‏اي اعلام کند:

چه کسي نيازمند مال است؟ پس کسي در ميان مردم بر نخيزد مگر يک نفر!

پس امام [به او] مي‏فرمايد: نزد خزانه دار برو و به او بگو: مهدي‏عليه السلام به تو فرمان مي‏دهد که به من مالي بدهي. پس خزانه دار به او مي‏گويد: جامه‏ات را بياور، تا اينکه وسط جامه‏اش را پُر مي‏کند و چون آن را بر دوش مي‏کشد پشيمان مي‏شود و مي‏گويد: چرا در ميان امت محمدصلي الله عليه وآله من از همه حريص‏تر باشم... پس مال را بر مي‏گرداند ولي از او قبول نمي‏شود و به او گفته مي‏شود: ما آنچه عطا کرديم باز پس نمي‏گيريم. [4] .