امام مهدي‏عليه السلام با انقلاب جهاني خود بساط کفر و شرک را از گستره زمين بر مي‏چيند و همگان را به دين مقدس اسلام دعوت مي‏کند.

پيامبر اکرم‏صلي الله عليه وآله در اين باره فرموده است:

شيوه او [امام مهدي‏عليه السلام] شيوه من است و مردم را بر آئين و شريعت من قرار مي‏دهد. [1] .

البته آن حضرت در شرايطي ظهور مي‏کند که حق به گونه‏اي آشکار، معرفي گرديده و از هر جهت بر مردم جهان، حجّت تمام شده است.

با اين حال طبق برخي از روايات، حضرت مهدي‏عليه السلام تورات و انجيل واقعي و تحريف نشده را از غاري در انطاکيّه بيرون مي‏آورد و به وسيله آنها با يهوديان و مسيحيان جهان احتجاج مي‏کند که بسياري از ايشان مسلمان مي‏شوند. [2] در اين ميان آنچه که گرايش ملّت‏هاي گوناگون را به اسلام بيشتر مي‏کند آن است که همگان آشکارا مي‏بينند که مهدي‏عليه السلام با امدادهاي غيبي ياري مي‏گردد و نشانه‏هاي پيامبران همچون عصاي موسي‏عليه السلام و انگشتر سليمان‏عليه السلام و زره و شمشير و پرچم پيامبر اسلام‏صلي الله عليه وآله را همراه دارد [3] و براي تحقق اهداف پيامبران خدا و برقراري عدالت جهاني قيام کرده است. روشن است که در چنين بستري که حق و حقيقت آشکارا بر جهانيان عرضه شده است، تنها کساني در جبهه باطل باقي مي‏مانند که به کلّي هويت انساني و الهي خود را از دست داده باشند و اينان همانها هستند که جز فساد و تباهي و ظلم از آنها سر نمي‏زند و لازم است ساحت دولت مهدوي از لوث وجود آنان پاک گردد. اينجاست که شمشير برنده عدالت مهدوي از نيام برآمده و با قدرت و صولت بر پيکر ستمکاران لجوج فرود مي‏آيد و کسي از آنها را باقي نمي‏گذارد. اين شيوه و روش پيامبرصلي الله عليه وآله و اميرالمؤمنين‏عليه السلام نيز بوده است. [4] .