سيره امام مهدي‏عليه السلام در رفتار شخصي و نيز در ارتباط با مردم، نمايانگر يک حاکم اسلامي نمونه است که حکومت در نگاه او وسيله‏اي است براي خدمت به مردم و رسانيدن آن‏ها به قله‏هاي کمال و نه جايگاهي براي زراندوزي و ستمگري و به استثمار کشيدن بندگان خدا!

به راستي که آن امام صالحان در کرسي حکمفرمايي ياد آور حکومت پيامبر اکرم‏صلي الله عليه وآله و اميرالمؤمنين علي‏عليه السلام است و با وجود آنکه همه اموال و ثروت‏ها در اختيار اوست در زندگي شخصي خود در پايين‏ترين سطح به سر مي‏برد و به کمترين‏ها قناعت مي‏کند.

امام علي‏عليه السلام در توصيف او فرموده است:

امام [مهدي‏عليه السلام] با خود عهد مي‏بندد که [اگرچه حاکم و رهبر جامعه بشري است ولي] همانند رعيّت خود راه رود و مانند آنان بپوشد و بر مرکبي همچون مرکب آنها سوار شود... و به کم قناعت کند. [1] .

امام علي‏عليه السلام خود چنين بود و در زندگي دنيا و خوراک و پوشش آن زهدي پيامبرگونه داشت و مهدي‏عليه السلام در اين ميدان به آن حضرت اقتدا خواهد کرد.

امام صادق‏عليه السلام فرموده است:

اِنَّ قائِمَنا اِذا قامَ لَبِسَ لِباسَ عَلِيّ وَ سارَ بِسيرَتِهِ. [2] .

وقتي قائم، قيام کند لباس علي‏عليه السلام را در بر مي‏کند و روش او را پيش مي‏گيرد.

او که درباره خود سخت گير و دقيق است، با امت چون پدري مهربان است و آسايش و راحتي آنها را مي‏خواهد به گونه‏اي که در روايت امام رضاعليه السلام اينگونه توصيف شده است.

اَلْاِمام، الْاَنيسُ الرَّفيق وَالوالِدُ الشَّفيق وَالْاَخُ الشَّقيق وَالْأُمُّ البِرَّةِ بِالْوَلَدِ الصَّغير مفْزِعُ الْعِبادَ فِي الدّاهِية النَّاد. [3] .

امام آن همدم همراه و آن پدر مهربان و برادر تني (که پشتيبان برادر) است و مادر دلسوز نسبت به فرزند خردسال است و پناهگاه بندگان در واقعه هولناک.

آري او چنان با امت صميمي و نزديک است که همه او را پناهگاه خود مي‏دانند.

از پيامبر مکرّم اسلام‏صلي الله عليه وآله روايت شده که درباره مهدي‏عليه السلام فرموده است:

امّتش به او پناه مي‏برند آن گونه که زنبورها به ملکه خود پناهنده مي‏شوند. [4] .

او مصداق کامل رهبري است که از ميان مردم برگزيده شده و در بين آنها و مانند آنها زندگي مي‏کند. به همين دليل دردهاي آنها را به خوبي مي‏شناسد و درمان آن را مي‏داند و تمام همّت خود را براي بهبودي حال آنها به کار مي‏گيرد و در اين راه تنها به رضايت الهي مي‏انديشد. در اين صورت چرا امّت در کنار او به آرامش و امنيت نرسد و به کدام دليل دل به غير او بسپارد؟!