يکي ديگر از آسيب‏هاي معارف مهدويّت، ظهور مدّعيان دروغين در اين جريان مقدّس است. در طول ساليان غيبت امام مهدي‏عليه السلام افرادي به دروغ ادعا کرده‏اند که با آن حضرت، ارتباط خاص دارند و يا از سوي آن بزرگوار، به مقام نيابت خاص رسيده‏اند.

امام زمان‏عليه السلام در آخرين نامه خود به نايب چهارم، تصريح کردند:

تو تا شش روز ديگر از دنيا خواهي رفت، کارهايت را سامان ده و درباره جانشيني از خود، به هيچ کس وصيت‏نکن که غيبت کامل فرا رسيده است... و در آينده بعضي از شيعيان من ادعاي مشاهده (و ارتباط با من) مي‏کنند. آگاه باشيد که هر کس قبل از خروج سفياني و صيحه (آسماني) ادّعاي مشاهده داشته باشد دروغگو است. [1] .

با اين بيان روشن، هر شيعه آگاهي وظيفه دارد، مدّعيان ارتباط و نيابت خاص از امام را تکذيب کند و راه نفوذ و سودجوئي اين فرصت‏طلبان و دنيا خواهان را ببندد.

بعضي از اين دروغگويان پا را فراتر نهاده و پس از ادّعاي نيابت، مدّعي مهدويت شده‏اند و در پي اين ادّعاي باطل، مکتب و فرقه‏اي انحرافي را بنيان نهاده‏اند و زمينه انحراف اعتقادي عدّه بسياري را فراهم کرده‏اند [2] که با مطالعه تاريخچه اين گروهها روشن مي‏شود که بسياري از آنها با پشتيباني و حمايت استعمار به وجود آمده و به حيات خود ادامه داده‏اند.

روشن است که شکل‏گيري فرقه‏ها و گروه‏هاي منحرف و پيوستن و اعتماد کردن افراد به مدّعيان مهدويّت يا نيابتِ امام عصرعليه السلام، ريشه در جهل و ناداني آنها دارد. شوق فراوان به ديدار امام‏عليه السلام بدون معرفت و آگاهي کافي نسبت به آن حضرت و غفلت از وجود شيّادان در اين عرصه، زمينه ساز ارتباط با مدّعيان دروغيني مي‏گردد.

بنابراين شيعيان منتظر بايد با آگاهي کافي از معارف ناب مهدويّت خود را از دام شيّادان و نيرنگ بازان حفظ کنند و با پيروي از علماي متعهد شيعه در مسير روشن مکتب گام بردارند.