چنانکه ياد شد، مهدي، در نهان مي زيست، و مردم بطورِ عموم از او خبر نداشتند. و جز تني چند، کسي او را نديده بود. کار بدين منوال مي گذشت، تا روزِ درگذشتِ امامِ يازدهم فرا رسيد يعني: روز هشتم ماه ربيعُ الاول سال 260 هجري قمري. در اين روز، چهار امر باعث شد، تا مهدي، خود را به گروهي از مردم بنماياند، و به حوزه کساني که برا ي مراسم تشييع و خاک سپاري امام يازدهم حاضر شده بودند آشکارا پا نهد:

1- اينکه بايد امام بر جنازه امام نماز گزارد. مهدي«ع» براي رعايت اين سُنَّتِ اِلهي، و سِرِّ ربّاني، لازم بود که ظاهر شود و بر پيکر پدر نماز گزارد.

2- اينکه جلوگيري شود از اين امر، که کسي از سوي خليفه بيايد و بر پيکر امام يازدهم نماز بخواند، و سپس جريان امامت ختم شده اعلام گردد، و خليفه جابر عباسي، وارث امامتِ شيعي معرفي شود.

3- اينکه جلوگيري شود، از روي دادن انحراف داخلي در جريان امامت، زيرا که جعفر بن عليالهادي، معروف به جعفرِ کذّاب، که برادر امام عسکري بود، و در صدد ادعاي امامت بود، آمد تا بر پيکر امام درگذشته نماز گزارد- چنانکه سپس گفته خواهد شد.

4- اينکه ادامه جريان امامتِ حَقَّه و ولايتِ اسلاميه تثبيت شود، و بر معتقدان به امامت معلوم گردد، که از اين پس امام حسنِ عسکري، امامِ ديگري، امامِ دوازدهم، حاملِ اين وراثت معنوي، و رسالت اسلامي، و ولايت ديني و دنيايي است، و او هست، تولد يافته و موجود است.

به اين علتها بود که مردمي که براي انجام مراسم آمده بودند ناگاه مشاهده کردند، که کودکي خردسال، امام در نهايت شکوه و حشمت، همچون خورشيدي فروزان، از اندرون سرا به درآمد، و عموي خود جعفر را، که آماده نماز گزاردن بر پيکر پيشواي فقيد شده بود، به يک سو زد، و بر پيکر پدر نماز گزارد.