آري... مهدي، در آن روز، خويشتن را نشان داد. پاي از درون خانه بيرون نهاد، و در کنار مردم و در ميان مردم قرار گرفت. و آن روز، روزي آفتابي شد. ليکن اين تجلّي همايون، که کودکي خردسال، بزرگانه گام پيش گذارْد، و جعفر کذّاب را کنار زد، و خود پيش ايستاد، و بر خلق امامت کرد، و بر پيکرِ پيشواي فقيد نماز خواند، مسئله را روشن کرد، و اخبارِ آن منتشر شد، و بزودي به گوش مراقبان و مأموران رسيد، و سَفّاکانِ دربارِ عباسي را آگاه ساخت که آن کس که سالها مراقب بوده اند تا پديد نيايد، پديد آمده است، و خودْ مسئوليتِ ادامه جريانِ امامت را، و مبارزه با ستم و ستمگران را، به عهده دارد.

عباسيان دانستند که فرو کَشنده جبّاران، درهم کوبنده ستمگران، بر باد دهنده تاجها، و ويران کننده کاخها، تولد يافته و رشد کرده است.
همينکه اين خبر پهن گشت، بي درنگ از سوي خليفه عباسي، المعتمِد [1] ، دستور هجوم به خانه امام حسن عسکري«ع» و تفتيش آن خانه، و جلب مهدي و چه بسا قتل او- صادر شد. مأموران خليفه، همچون رعد و برق غرّيدند و جهيدند، و چون توده هايابر سياه، بر سرِ خانه امامِ عسکري خيمه ردند. همه جا را بدقت گشتند، از اين حجره به آن حجره دويدند، و از اين روزن به آن اطاق، و از آن اطاق به اين روزن سر کشيدند، تا مهدي را بيابند، و نزد خليفه بُرده گردن زنند.

درچنين شرايطي، امر غيبتِ امام دوازدهم- براي بقاي سلسله امامتِ حقَّه، و تشکيل حاکميت اسلامي در آخر الزّمان، و مسائل و مصالحي ديگر- پيش آمد. در فصل سوم، درباره غيبت، سخن خواهيم گفت.