در آيينهاي هندوان و کتابهاي آنان نيز، سخن از نجات دهنده و موعود آمده است، از جمله در کتاب «مهابها را تا»، و کتاب «پورانه ها». در اين باره گفته اند:

همه اديان معتقدند که در پايان هر دوره اي از تاريخ، بشر از لحاظِ معنوي و اخلاقي رو به انحطاط مي رود، و چون طبعاً و فطرةً، در حال هبوط و دوري از مبدأ است، و مانند احجار به سوي پايين حرکت مي کند، نمي تواند به خودي خود به اين سير نزولي و انحطاط معنوي و اخلاقي خاتمه دهد. پس ناچار روزي يک شخصيت معنوي بلند پايه، که از مبدأ وحي و الهام سرچشمه مي گيرد، ظهور خواهد کرد، و جهان را از تاريکي جهل و غفلت و ظلم و ستم نجات خواهد داد. در اين مورد، در تعاليم هر ديني، به صورت رمز، به حقايقي اشاره شده است، که با معتقدات آيينهاي ديگر توافق و هماهنگي کامل دارد... مثلاً در کيش هندو، در کتب پورانا، شرح مفصلي، درباره دوران آخر عصر کالي، يعني: آخرين دوره قبل از ظهور دهمين آواتاراي و يشنو درج گرديده است. [1] .

«مقصود از عصر کالي، آخرُ الزَّمان است. اکنون عصر کالي است.»