پاره اين از احاديث، که فرج را در زمانهاي نزديک(مثلاً: تا 140 سال) بيان کرده است، يا سقوط بني اميه و امثال آن را مقدمه دانسته است، ناظر به فرج جزئي است، يعني: پيش آمدن گشايشي براي ائمه طاهرين «ع» تا به تربيت شيعه و نشر تعاليم بپردازند، و همچنين گشايشي براي شيعه، تا از فشارها، زندانها، شکنجه ها و تعقيبها- براي مدتي- آسوده شوند. اينگونه روايات ناظر به فرج کلي و جهاني نيست، زيرا براي فرج کلي، به هيچ وجه تعيين وقت نشده است.