پاره اي از علائم ظهور، علائم حتمي است، که بدون وقوعِ آنها ظهوري نيست، و پيش از وقوع آنها هر کس هرچه ادعا کند، ياوه است، و قبول هر ادعايي سادگي و سفاهت است. و برخي از علائم، غير حتمياست، يعني ممکن است واقع بشود و ممکن است واقع نشود. پنج علامت است که در احاديث، حتمي شمرده شده است:

1- خروجِ يماني(سرداري از يمن).

2- قتل نفسِ زَکِيه(سيد حسن)، ميان رکن و مقام(در کعبه مُعَظِّمه).

3- خَسف در بَيداء(نابود شدن لشکري و فرو رفتن آن، در زمين، در جايي به نام«بيداء»، ميان مکّه و مدينه).

4- خروج سُفياني(قيام و لشکر کشي مردي که نسب او به اولاد ابو سفيان مي رسد.).

5- صيحه آسماني(شنيده شدنِ فريادي از فضا).

استاد بزرگوار، خود اينچنين مي فرمايد:

از روايات اين باب، کاملاً استفاده مي شود، که يک قسمت از علائم، علائم حتميه است. و مسلماً «خروجِ سُفياني»، و «صيحه آسماني»، از علامات حتميه است. و در بعضي از روايات، پنج امر شمرده شده: خروج يماني، و قتلِ سيد حسَني ميان رُکن و مقام، و خَسْف در بَيداء، و خروج سُفياني، و صيحه آسماني. از آنچه بيان کرديم مي توانيم نتيجه بزرگي بگيريم، که شک و شبهه در آن نيست. و آن نتيجه اين است که قبل از ظهور اين علائم حتميه- با قطع نظر از اَدِلّه و براهين ديگر- ادعاي مهدويت، از هر که باشد، باطل است، و قابل استماع نيست. [1] .