هر گونه وقتگويي و وقتگذاري، براي ظهور حضرت بَقيةُ الله «ع»، خلاف احاديث بسيار است. ائمه طاهرين، علم به وقتِ ظهور را، مانند «علم ساعت» (علم به زمان وقوع قيامت)، خاص خداوند دانسته اند، و وقتگذاران و وقتگويان را تکذيب کرده اند. نه براي غيبت مدت معيني ذکر فرموده اند، و نه براي هنگام ظهور، وقتي تعيين کرده اند. فقط علائمي ذکر شده است که بايد همه متوجه آن علائم و وقوع آنها باشند، و به وقتگويان توجه نکنند. زيرا که وقتگويان از پيش خود چيزي مي گويند... و اين ربطي به اراده خدا، و حکمت غيبت، و مدت آن، و زمان ظهور، ندارد:

از روايات و بيانات گذشته روشن شد، که عمر مبارک حضرت(حُجَّت بنِ الحَسن«ع») طولاني است، و مدتي، براي غيبت آن حضرت، و وقتي براي ظهورش معين نشده است. بلکه جداً از تعيين وقت معين، منع و نهي شده، پس تعيين وقت ظهور، از بعضي دراويش يا مدعيان علوم غريبه، مخالف با دستورات و روايات است. [1] .

در اينجا ياد مي کنيم که- چنانکه بزرگان گفته اند- مردمان همواره بايد به ياد حجت الهي، و ربّاني آيات خدا، حضرت بقية الله «ع» باشند. و براي آن امام، و برا ي نزديک شدن فرج و ظهور او دعا کنند. هميشه بايد ظهور او را از خدا بخواهند. جاي هيچ نااميدي نيست. هر لحظه ممکن است، مقدمات قري به اين امر، واقع گردد، و فرج برسد، وامام ظاهر شود. اين است که بايد همواره به ياد آن امام بود، و دل را به ياد او قوي داشت، و رسيدن او را از خدا طلب کرد. و همين است که حضرت امام جعفر صادق«ع» فرموده است:

هنگامي که حجت خدا، در ميان مردم نباشد، مردم به خدا نزديکترند، و خدا از مردم خشنود تر است. زيرا با اينکه حجتِ خدا ظاهر نيست، و جاي او را نمي دانند، باز باور دارند که حجت خدا هست، و پيمان خدايي استوار است. در چنين روزگاري(روزگار غيبت)، هر صبح و هر شام منتظر فرج باشيد. چون به هنگامي که حجت غايب باشد، خشم خدا بر دشمنان خود بيشتر است (پس ممکن است به هر هنگام او را، براي نابودي دشمنان برساند). و خدا مي دانست که اولياء و مؤمنين، درباره حجت او(اگر چه غايب باشد و غيبت او طولاني گردد)، شک نمي کنند؛ اگر مي دانست که شک مي کنند، يک چشم به هم زدن، حجت خود را غايب نمي داشت... [2] .