آنچه خوبان همه دارند تو تنها داري
انسان، عُصاره عُصاراتِ کائنات است. انبيا و اوليا، عصاره انسان و انسانيتند. و مهدي«ع»، عصاره انبيا و اولياست. اين است که ميان او و پيامبران - بجز امر «غيبت»- شباهتهاي ديگري نيز هست، و پاره اي از ويژگيهاي پيامبران در مهدي«ع» متجلّي است.
آري، مهدي، ولي اعظم، و سر اکبر است. او ذخيره الهي، و بقيةُ الله، و خلاصه تجلّيات گذشته است. اگر ذخاير وامکانات پيامبران سَلَف، در نزد او باشد، اگر همه اسرار جهان پيش او مکشوف بوَد، اگر ودايع اوليا در خدمت او گرد آيد، همه درست است و بجا. در احاديث، خصوصياتي از پيامبران ياد شده است، که در قائم آل محمد«ص» هست:
از حضرت آدم «ع» ـ طول عمر.
از حضرت نوح«ع» ـ طول عمر.
از حضرت ابراهيم«ع» ـ پنهان بودن ولادت و دوري از مردم.
از حضرت موسي«ع» ـ پنهان بودن ولادت و غيبت از قوم، هيبت و شکوهمندي.
از حضرت يوسف«ع» ـ زيبايي، جود، بودن در ميانِ مردم و شناخته نشدن. [1] .
از حضرت صالح«ع» ـ غيبت از قوم.
از حضرت داود«ع» ـ قضاوت کردن به حکم داودي. [2] .
از حضرت سليمان«ع» ـ جهانداري و حشمت سليماني.
از حضرت ايوب«ع» ـ برخورداري از فَرج و گشايش پس از گرفتاري. [3] .
از حضرت يونس«ع» ـ رجوع به ميان مردم، پس از غيبت، در هيئتِ جوانان.
از حضرت عيسي«ع» ـ نورانيت، مورد اختلاف قرار گرفتن احوال شخصي.
از حضرت محمد «ص» ـ انقلاب خونين و خروج با شمشير و در هم کوبيدنِ جبّاران.
همچنين ديگر علوم و اسرار انبيا و اوليا و بزرگان در نزد مهدياست: اسماء شيثي، و علوم هِرمِسي، و اذکار يونسي، و...
[1] چنانکه براردان يوسف«ع» او را مي ديدند و نمي شناختند، تا آنکه خويش را معرفي کرد.
[2] احکام داودي معروف است. حضرت داود«ع» بر طبق علم خود به واقع، حکم مي کرد، و منتظر بيّنه و شاهد نمي ماند.
[3] حضرت ايوب«ع» پس از مدتها گرفتاري و ابتلا، به فرج و آسودگي و گشايش رسيد. مهدي «ع» نيز، پس از هجوم عباسيان به خانه پدري آن امام، به آوارگي و دوري از ياران و دوستان مجبور گشت، و سپس طبق حکمت الهي از نظرها غايب شد و اين غيبت به درازا کشيد. او نيز چونان حضرت ايوب به فرج و گشايش و آسودگي خواهد رسيد. و فرج او، فرج مؤمنان و مستضعفان و بر حقان است.
