تربيت و سياست، دو پديده اند در ارتباط با يکديگر و تکميل کننده يکديگر. تربيت، زمينه ساز سياست است، و سياست، گسترنده تربيت و سياست، اگر در يک خط باشند، هماهنگ باشند، و از يک زمينه برخاسته باشند، هر دو موفقند و پيروز، و اگر جز اين باشد، هر دو شکست خورده اند و ناکام.

در دين عميق اسلام، اين دو، نه تنها در ارتباطند، بلکه به گونه اي، متحدند و يگانه. همان اصولي که شالوده تربيت فردي است، شالوده سياست اجتماعي است. و همان اصولي که شالوده سياست اجتماعي است، شالوده تربيت فردي است. اين است که اگر تربيت، تربيت اسلامي باشد، فرد چنان ساخته مي شود که گويي تجسُّمِ حاکميت سياسي اسلام است. و اگر سياست، سياست اسلامي باشد، جامعه چنان هماهنگ و کوشا حرکت مي کند که گويي همه پيکره اجتماع يک تن است و يک عينيت.