بُعد نخست، از ابعاد مقاومت بُعد دينداري است، يعني که هر کس بکوشد تا دين خود را- در اعتقاد و در عمل- حفظ کند، مباني عقيدتي خويش را، با تفکر و تأمل، و کسب آگاهيهاي سودمند، و شناختهاي درست، و درسهاي لازم، استوار يازد. همچنين به اعمال تکليفي دين عمل کند، تا خويش را به عنوان فردي مؤمن و صديق نگاه دارد، و در جامعه، به عنوان يک انسان متدين متعهد، حضور داشته باشد. [1] براي اين مقصود، هم بايد به درست کردن و محکم ساختن ايمان اعتقادي بپردازد، و هم به تهذي ب قلب و باطن و تقوي و خودسازي، يعني: ايمان و عمل.