بُعد عدل و دادگري، و توجه به آن نيز در مسئله انتظار، بسيار روشن است. انتظار مهدي، انتظار ظهور عدل است، عدل جهاني، عدل آفاقي و انفسي.

مهدي مظهر اسماء الهي است، از جمله اين دو اسم مبارک: «يا عدل يا حکيم». مهدي تجسم اعلاي حق، و تحقّق والاي عدل است. اوست که جهان آکنده از بيداد را آکنده از داد ميسازد، و عدل خدايي را در همه جا و همه سوي سرايت مي دهد. و او مظهر دادگري فراگير است- چنانکه در فصل دوم ياد کرديم.

بطور کلي، تداعي موضوع عدل و عدالت و جهانگير شدن آن، از انتظار جزء بديهيات است. انتظار، يعني چشم به راه امامي داشتن که چون بيايد جهان را از عدل و داد مملو سازد، از آن پس که از ظلم و جور مملو شده باشد.