مهدي مسيح مسيحيها(مسيح المسايح) و موعود موعودها است. او نجم ثاقب است و ستاره طالع. او امام ارض است و ربّ ارض. قرآن کريم فرموده است:

و اشرقّت الارض بنور ربّها. [1] .

ـ زمين از فروغ رب(پرونده) خويش روشن است.

دانايان علم قرآن گفته اند: «ربّها يعني: امامها»- زمين از فروغ امام ساکن در زمين روشن است. مقصود از «ربّ»، در آيه مذکور، «امام» است.

اين نور که از امام است و زمين از آن روشن است، چه نور وجود باشد، يا نور شهادت، [2] يا نور ظاهري، خود يکي ديگر از شئون سببيّت امام است. در گذشته، به مسائلي در اين باره، اشاره کرده ايم. در اينجا حقيقتي بزرگ و تعليمي سترگ، از تعاليم آل محمد «ص»، مفسّران واقعي قرآن، مي آوريم. حضرت امام جعفر صادق«ع»، ضمن يک سخنراني، که در آن، درباره شناخت امامت و امامان، حقايقي بيان کرده است، از جمله، فرموده است:

انّ الله- عزّوجلّ- اوضح بأئمّة الهدي، من اهل بيت نبيّنا، عن دينه. و ابلج بهم عن سبيل منهاجه. و فتح بهم عن باطن ينابيع علمه. فمن عرف من امّة محمّد- صلّي الله عليه و آله- واجب حقّ امامه، وجد طعم حلاوة ايمانه، و علم فضل طلاوة اسلامه. لانّ الله- تبارک و تعالي- نصب الامام علما لخلقه، و جعله حجّة علي اهل موادّه و عالمه، و البسه الله تاج الوقار، و غشّاه من نور الجبّار. يمدّ بسبب الي السّماء لا ينقطع عنه موادّه، و لا ينال ما عند الله الّا بجهة اسبابه، و لا يقبل الله اعمال العباد الّا بمعرفته... [3] .

ـ خداي عزوجل، به وسيله پيشوايان هدايت، از خاندان پيامبر، دين خويش آشکار ساخت، و راه روشن خود نمايان فرمود، و سرچشمه هاي پوشيده علم خويش بگشود. اکنون، هر يک از مسلمانان وظيفه خود را در برابر امام بشناسد، طعم شيرين ايمان را خواهد چشيد، و شکوه همه جا گير اسلام خواهد ديد. زيرا خداي متعال، امام را، براي مردمان چنان درفش راهياب نصب کرده است، و او را دليل و پيشگام مردم جهان قرار داده است. خدا تارک امام را با تاج وقار مزين داشته، و او را در شعشعه انوار کبريايي غرق ساخته است. امام به آسمان نتصل است، و هيچ چيز از دسترس او بدور نيست. و هيچ چيز از خدا به خلق نمي رسد، مگر با وساطت او. و اعمال يندگان پذيرفته نمي شود، مگر با معرفت او.