مطالب ابواب کتاب به نحو اجمال به جهت سهولت پیدا کردن هر مطلبی در بابش.

باب اول: در ذکر شمه ای از حالات ولادت با سعادت آن جناب صلوات الله علیه به نظم و ترتیب بدیعی که متضمن باشد مضامین غالب اخبار آن باب را با ذکر مأخذ و حذف مکررات و اجمالی از حال حکیمه خاتون – سلام الله علیها –

باب دوم: در ذکر اسامی و القاب و کنیه های آن حضرت (ع) که از صریح و فحوای کتاب و سنت و تصریح روات و محدثین و علمای رجال و غیرهم به دست آمده و آن یکصد و هشتاد و دو اسم است و اسم بر هر سه اطلاق می شود، چنانچه بیاید در باب چهارم.

باب سوم: مشتمل بر دو فصل:

فصل اول در شمایل آن جناب با استقصای نام و ایجاز در کلام.

فصل دوم در خصایص آن جناب و الطافات خاصه الهیه که به آن حضرت (ع) شده یا خواهد شد بالنسبه به جمیع انبیاء و اوصیاء گذشته (ع) یا بالنسبه به اکثر ایشان که معدودی در بعضی از آنها با آن جناب شرکت دارند و آنچه مذکور می شود از آنها در اینجا چهل و شش است.
باب چهارم: در ذکر اختلاف مسلمین در آن جناب، بعد از اتفاق ایشان در صحت صدور اخبار نبویه بر تحتم آمدن شخصی در آخرالزمان، همنام آن حضرت و ملقب به مهدی (ع) که پر کند دنیا را از عدل و داد و ذکر کتب مؤلفه از اهل سنت در احوال آن جناب و محل اختلاف در چند جاست.

اختلاف اول در نسب که آن جناب از فرزندان کیست؟ و در آن چهار قول است:

اول آنکه: از اولاد عباس است.

دوم: علوی غیر فاطمی است.

سوم: آنکه حسنی است.

چهارم: آنکه حسینی است و بیان صحبت این قول و ابطال آن سه، به نحو اوفی.

اختلاف دوم در اسم پدر آن جناب و در آن دو قول است:

اول: قول امامیه که نام پدر آن جناب حسن (ع) است.

دوم: قول بعضی از عامه که نام او عبدالله است و ابطال این قول.

اختلاف سوم در تشخیص و تعیین آن جناب و در آن دو قول است:

اول: قول کسانی که محمد بن حنیفه است یا پسر او

دوم: قول مغیریه که محمد بن عبدالله بن حسن بن حسن (ع) است.

سوم: اسماعیلیه خالصه که اسماعیل پسر حضرت صادق (ع) است.

چهارم: نادوسیه که حضرت صادق (ع) است.

پنجم: مبارکیه که محمد بن اسماعیل بن امام جعفر صادق (ع) است.

ششم: واقفیه که حضرت کاظم (ع) است.

هفتم: عسکریه که حضرت عسکری (ع) است.

هشتم: محمدیه که ابوجعفر محمد بن علی الهادی (ع) است.

نهم: امامیه که خلف صالح، حجه بن الحسن العسکری (ع) است.

دهم: جمهور اهل سنت که مهدی را در کسی تعیین نکنند و در آنجا ذکر نمودیم اسامی بیست نفر از علمیا ایشان را از فقها و محدثین و عرفا که با امامیه در این مطلب موافقند با ذکر کلمات انها و مدح و توثیق ایشان از علمای رجال ایشان و حدیث مسلسل شیخ بلادری معروف که از خود آن حضرت روایت کرده و ذکر کرده شبهه ای از شبهات اهل سنت را بر امامیه در این مقام و جواب آنها به نحوی که در کمتر کتابی جمع شده و نیز در آنجا ابطال نمودیم قول شاذی را که فرزند امام حسن (ع) وفات کرد.

باب پنجم: در اثبات نمودن مهدی موعود همان حجه بن الحسن العسکری (ع) از روی نصوص اهل سنت و از آنها سی حدیث ذکر شده و نصوص امامیه، زیاده بر آنچه علامه مجلسی در جلد نهم و سیزدهم بحار نقل فرموده و آنها چهل حدیث با سند نقل شده و بیشتر آنها از کتب «غیببت» فضل بن شاذان است.

باب ششم: در اثبات دعوای مذکوره از روی معجزات صادره از آن جناب زیاده از آنچه در ابواب دیگر متفرقاً ذکر می شود و از غیر کتبی که علامه مجلسی ره از آنها نقل فرموده و از آنها چهل معجزه نقل نمودیم.

باب هفتم: در ذکر آنان که در غیب کبری خدمت آن جناب رسیدند یا بر معجزه آن بزرگوار واقف شدند یا بر اثری از آثار داله بر وجود آن جناب که عمده غرض از تألیف این کتاب بود، در آنجا صد حکایت ذکر شده است. و قبل از شروع در آنها، ذکر شده نام آنان که در غیبت صغری خدمت آن جناب مشرف شدند یا واقف شدند بر معجزه ای و در ذیل بعضی از آنها مطالب نفیسه مناسبه درج شده است.

چنانچه در ذیل اول، کیفیت نماز منسوب به امام عصر (ع) از برای شداید و حاجات و حال مسجد جمکران در قم که به امر آن حضرت بنا شده، ذکر شده.

و در دوم که قصه شهرهای فرزندان آن حضرت است، اثبات شده بودن عیال و اولاد برای آن جناب و امکان وجود چنین بلاد در همین ارض در برّ یا بحر و مستور بودن آن از انظار، حتی از عبور کنندگان به آنجا و وقوع نظایر آن، به نحو اختصار و در ذیل سی و هفتم که قصه جزیره خضراست این مطلب، مشروحاً بیان شده.

و در پنجم، اجمال احوال شیخ محمد، پسر اسماعیل هر قلی که زخم رانش را در سامره، حضرت شفا داد.

و در ششم، ذکر یکی از رقاع استغاثه به آن حضرت که قلیل الوجود است.

و در هفتم، تحقیق حال نرمی کف مبارک آن حضرت و حضرت رسول الله (ص) 2 یا درشتی و غلظت آن و اختلاف شراح احادیث، در قرائت «شتن الکفین» که در خبر شمایل است که با تای قرشت است یا تاء ثخذ.

در دهم، توضیح آنکه شارع ترددات کتاب شرایع، محقق زهدری است.

و در یازدهم، بیانی از الطاف خفیه و هدایات خاصه الهیه شده و ذکر اسامی معروفین از بنی طاووس که ارباب تصانیف اند.

و در ذیل نوزدهم، اشکال در خبر معروف «اللهم شیعتنا منا الخ» و کلام شیخ ربجب برسی.

در بیستم، شرح نسبت هر روز از ایام هفته به امامی و کیفیت نماز هدیه که باید برای رسول خدا (ص) و ائمه (ع) کرد و ترتیب آن در ایام هفته و ذکر تسبیح امام عصر (ع) که باید از روز هجدهم هر ماه خواند تا آخر ماه.

و در بیست و دوم، ذکر تسبیح امام عصر (ع) به سید رضی الدین آوی داد.

و در بیست و هفتم، اشاره به این که وجود اماکن شریفه مانند مشاهد و مساجد و مقابر امام زادگان و صلحا و مواضعی که یکی از حجج طاهره در آنجا قدم گذاشتند در بلاد، از نعم سنیه الهی است.

و در بیست و هشتم، ذکر دعای معروف که باید در ماه رجب و مسجد صعصعه خواند.

و در سی ام، ذکر چند دعا که معروفند به دعای فرج.

در سی و یکم، ذکر خبر ثواب زیارت ابی عبدالله (ع) در شب جمعه که امام عصر (ع) حکم به صحت آن فرمودند.

و در سی و هفتم که قصه جزیره خضراست، بیان اعتبار سند آن و حال فضل بن یحیی، راوی آن و ذکر پاره ای نظایر آن و کلمات اشعریه در اماکن و جود اغرب از آن و اجمالی از حال جابلسا و جابلقا و حکم سهم امام عصر (ع) از خمس، در ایام غیبت و تکلیف آنکه به دستش می افتد و سیره و سلوک امام زمان (ع) در غذا و لباس.

در سی و هشتم، اجمالی از حال جناب میرزا محمد تقی الماسی.

و در پنجاه و یکم، ذکر بعضی از احجار که اسم امامی در آن منقوش شده بود.

و در پنجاه و دوم و سوم ترجمه توقیعات که برای شیخ مفید (ره) رسید و بیان عدد و اعتبار آنها و عذر عدم تعرض ذکر علامات و آیات ظهور در این کتاب.

در شصت و چهارم، بیان اختلاف نسخ صحیفه کامله

و در شصت و پنجم، ذکر بعضی از روات صحیفه کامله

و در شصت و ششم، ذکر کرامتی از شیخ محمد پسر صاحب معالم

و در هفتادم، اختلاف نسخ زیارت جامعه و فضیلت عجیبه از زیارت عاشورا

و در نود و دوم، اشاره به بعضی از مقامات عالیه صاحب کرامات، جناب سید باقر قزوینی – اعلی الله مقامه –

و در نود و ششم، اجمالی از احوال سید الفقها، جناب سید مهدی قزوینی حلی، برادرزاده آن مرحوم.

در ذیل حکایت و در ذیل حکایت صدم، ذکر شبهه و استبعاد مخالفین در طول عمر امام زمان (ع) و ذکر بعضی از کلمات آنها و جواب از آنها مشروحاً و ذکر عبود که صاحب قاموس گفته که او هفت سال در صحرا خوابید و ذکر کلمات و شمه ای از تکالیف جماعتی از اهل سنت که دعوای رؤیت آن جناب را کردند در ایام غیبت و ذکر جمله ای از معمرین و حدیث غریبی در حال دجال که از اخبار صحیحه ایشان است و حکایت عجیبی از الیاس نبی (ع) و شرح حال معمر مغربی و سبب طول عمر او و بیان رفع توهم تعدد در او و بیان جواز طول عمر به قواعد نجومیه و بعضی فواید طریفه و مراد از خرابات در حکایت شصت و ششم.

باب هشتم: در جمع بین حکایات و قصص مذکوره و آنچه رسیده در اخبار که باید مدعی رؤیت را در غیبت کبری تکذیب نمود و بیان وجوب صرف آن اخبار از ظاهر خود و ذکر پنج وجه برای آنها از کلمات علما و مطاوی اخبار ظاهر می شود و ذکر تصریح جمعی از اعلام به امکان رؤیت در ایام غیبت و بعضی از کلمات سید جلیل علی بن طاووس که ظاهر است در دعوای در این مقام برای نفس خود.

باب نهم: در عذر داخل نمودن چند حکایت از درماندگان در بیابان و غیر آنها در ضمن حکایات سابقه با نبودن شاهدی در آنها بر اینکه آن نجات دهنده و فریاد رس، امام عصر (ع) بوده؛ چنانچه سایر علما ذکر کردند و بیان آنکه به هر امامی برای کدام حاجت باید متوسل شد و اثبات آنکه اغاثه ملهوفین، از مناصب خاصه امام زمان (ع) است و ذکر لقب غوث و قطب و کنیه ابوصالح برای آن جناب کلام شیخ کفعمی در ذکر قطب و اوتاد و ابدال و نجبا و صلحا و توضیح آنکه آن فریادرس و نجات دهنده به نحو خارق عادت یا خود آن جناب است یا از خواص محضر شریف و بر تقدیر نبودن آن شخص یکی از این دو و احتمال بودن او یکی از اولیا، باز دلالت کند بر اصل مقصود که وجود آن جناب است.

باب دهم: در ذکر شمه ای از تکالیف عباد، بالنسبه به آن جناب و آداب و رسوم بندگی و عبودیت خلق بالنسبه، به ایام غیبت و از آنها هشت چیز ذکر شده:

اول: مهموم بودن برای آن جناب و برای آن سه سبب ذکر شده

دوم: انتظار فرج و ثواب فضل آن

سوم: دعا کردن از برای حفظ آن وجود مبارک و از دعاهای ماثوره مطلقه و موقته، هفت دعا برای این حاجت ذکر شده

چهارم: صدقه دادن برای سلامتی وجود آن شخص معظم

پنجم: حج کردن یا حجه دادن برای آن ولی النعم

ششم: برخاستن از برای تعظیم شنیدن اسم مبارک آن حضرت

هفتم: دعا کردن از برای حفظ دین و ایمان خود، از شرّ شبهات شباطین جن و انس داخلی و خارجی در ظلمات ایام غیبت و از ادعیه ماثوره هفت دعا برای این مطلب ذکر شده.

هشتم: استمداد و استعانت و استکفا و استغاثت به آن جناب در هنگام شداید و احوال و کیفیت توسل و یکی از رفاع استغاثه و اشاره به بعضی از مقامات آن جناب در علم و قدرت الهیه و احاطه به رعایا و جهات تشبیه آن جناب در غیبت، به آفتاب زیر سحاب و ذکر یکی از توسلات معروفه و مجربه به آن حضرت.

باب یازدهم: در ذکر پاره ای از ازمنه و اوقات که اختصاص دارد به امام عصر (ع) و تکلیف رعایا در آن اوقات بالنسبه به آن جناب و از آنها هشت وقت ذکر شده:

اول: شب قدر، بلکه بر دو شب معهود

دوم: روز جمعه

سوم: روز عاشورا

چهارم: از وقت زرد شدن آفتاب تا غروب آن در هر روز

پنجم: عصر دوشنبه

ششم: عصر پنجشنبه

هفتم: شب و روز نیمه شعبان

هشتم: روز نوروز و در ذکر هر یک اعمال و آداب و ادعیه متعلقه به آن و سبب نسبت آن وقت را به آن جناب بیان نمودیم.

و در آخر باب، اشاره شد به اختصاص بعضی از امکنه منسوبه به آن جناب و نیز حضور آن حضرت در تشییع جنازه هر مؤمنی

باب دوازدهم: در ذکر اعمالی و آدابی که شاید بتوان به برکت آنها، به سعادت ملاقات و شرف حضور باهرالنور امام عصر صلوات الله علیه رسید، چه بشناسد یا نشناسد، در خواب یا بیداری و اثبات آنکه مواظبت عملی، از کردنیها و گفتنیها، خوب یا بد، در چهل روز، سبب تأثیر و افاضه صورتی و انتقال از حالتی است به حالتی. «والله العالم»